Op zaterdag 6 december zal er om 15:00 een demonstratie plaatsvinden tegen de voorgenomen plannen van de gemeente Den Haag om vrijplaats De Vloek te ontruimen, en voor het behoud van vrijplaatsen in het algemeen.
De gemeente Den Haag wil vrijplaats De Vloek in januari 2015 ontruimen en slopen omdat er een zeilcentrum moet komen. Plek voor Topzeilsport is er in de haven echter al genoeg maar toch moet De Vloek wijken voor het zoveelste prestige project waar niemand op zit te wachten.
Ook in de gemeenteraad werd er geen stokje gestoken voor de prestigeplannen om nog een zeilcentrum te bouwen. Maar dit betekent niet het einde van de campagne. De gemeente beloofde een vervangend pand te gaan zoeken, maar de vraag is of dat pand er wel komt en of het dan ook betaalbaar is. Het unieke van de vrijplaats is juist dat de financiële druk op de projecten en initiatieven laag is waardoor er een vrijheid ontstaat om dingen tot ontplooiing te brengen, een vrijheid die ergens anders niet te vinden is. Maar de strijd gaat verder dan het behoud van De Vloek.
De actiecampagne gaat dan ook onverminderd door. Wij voeren niet alleen een strijd voor het behoud van De Vloek maar ook tegen de veryupping van de haven en de visie die de gemeente op stadsontwikkeling heeft. In heel Den Haag moeten mooie initiatieven die van onderop zijn ontstaan wijken voor yuppenprojecten. Maar het moet niet gaan om de belangen van projectontwikkelaars, maar om de mensen die in Den Haag wonen. De stad in van ons!
De Vloek werd 12 jaar geleden gekraakt en is uitgegroeid tot een onmisbare plek in de haven van Scheveningen waar allerlei non-profit initiatieven zich hebben kunnen ontwikkelen. Zo geeft de Vloek ruimte aan het biologisch-veganistisch restaurant “Water en Brood”, de concertzaal “de Piratenbar”, vele werkplaatsen, ateliers, woonruimtes en oefenruimtes voor bands. Alle dingen die gebeuren in de Vloek zijn opgezet en worden draaiende gehouden zonder subsidie en het pand wordt in eigen beheer gerund. Wekelijks komen honderden mensen af op de activiteiten van de Vloek.
Cees Grimbergen (63) is een journalist. Een Hagenaar van geboorte. Hij maakte furore met het programma Rondom Tien van NCRV/KRO. Een praatprogramma met publiek waarin Cees een heikel thema aansnijdt en de discussie leidt. Wijzend met zijn vinger. Bij vragen buigt hij met zijn bovenlichaam iets naar voren en maakt een stap richting degene die hij aanspreekt. Een stap die hij halverwege als het ware bevriest.
Inmiddels zit Cees al weer enige jaren bij Omroep Max. In die hoedanigheid maakte hij vorig jaar een documentaire met als titel ‘Zwarte Zwanen – Gokken met uw pensioenpremie’. Goede titel. Wekt nieuwsgierigheid. Achterdocht ook vanwege die zwarte zwanen.
Goed thema ook. We worden met z’n allen alleen maar ouder. Ons pensioen, naast de aow, wordt dus steeds belangrijker. Alleen is er wat misgegaan met dat pensioen. Het is niet wat we allemaal dachten of verwachtten. Het sprookje dat we, als we niet meer hoeven te werken, 70 procent van ons laatstverdiende loon zouden krijgen (aow en pensioen samen) is vervlogen.
De mooie belofte bleek niet houdbaar. En hoe komt dat? Niemand durft de verantwoordelijkheid op zich te nemen. De politiek verwijst naar de pensioenfondsen en de verzekeraars, die verwijzen naar de financiële markt. En degenen die toezicht zouden houden – de Nederlandse Bank en AFM – zwijgen in alle talen.
Inmiddels heeft ‘onze’ Jetta Klijnsma, staatssecretaris van sociale zaken, de Nationale Pensioendialoog gestart. Iedereen mag meepraten over de toekomst van onze pensioenstelsel. Er is een site, mensen kunnen zelf meningen mailen, en er zijn discussiebijeenkomsten. Daarvoor moet je je wel aanmelden. Maar goed, met een beetje geluk kom je binnen.
Zoals ik dus, onlangs bij zo’n happening zijn. In New Babylon. Wat een benaming! Alsof we het Nederlands zijn vergeten. Jetta,sinds de jaren zeventig actief voor de PvdA zowel lokaal (gemeentepolitiek) als nationaal (Tweede Kamer, kabinet), was er ook. En Cees Grimbergen. Met een camera- en geluidploeg. Cees was er ten behoeve van een nieuwe documentaire, ergens in maart of april 2015 uit te zenden. Gaande, uiteraard, over pensioenen.
Cees had, of liever gezegd, kreeg, een probleem. Iemand van de ‘dialoogdeelnemers’ wilde weten wat hij daar deed. Dus moest Cees met de billen bloot. De nieuwe docu werd een vervolg op ‘Zwarte Zwanen’. Oei, daar was een deel van het aanwezige volk niet van gediend. Men wilde niet figureren in een ‘tendentieus’ programma. In beeld noch geluid.
Wat Cees ook probeerde, ‘men’ was onvermurwbaar. Dus greep Jetta in. Zij zei te hechten aan een vrije discussie. En als mensen niet wilden zeggen wat ze dachten vanwege de aanwezigheid van Cees, dan zat er maar één ding op: Cees diende te vertrekken.
Mokkend voldeed Cees aan dat dwingende verzoek c.q. bevel. Vanachter een glazen wand nam hij, desondanks, nog enkele shots van de discussiegroep. Lekker puh! Later, tijdens de discussie, bleek dat vrijwel iedereen in de zaal – er waren zo’n 50 man – direct of indirect iets met de pensioenwereld van doen hadden. De helden!
De discussie op zich leverde overigens niets op. Zoveel hoofden, zoveel meningen. Dat mogen Jetta’s ambtenaren straks allemaal op een rijtje zetten in een nota die via haar naar de Tweede Kamer moet. De stem des volks moet daar doorklinken in de hoop dat er alsdan verstandige besluiten worden genomen. Die 70 procent komt echter nooit meer terug. Dat durf ik wel te garanderen.
Ongeveer 2500 mensen demonstreerden zaterdag 8 november op het Spuiplein in Den Haag tegen de wet langdurige zorg. Vakbond Abvakabo en FNV hoopten met 159.000 handtekeningen en deze demonstratie de Eerste Kamer te kunnen overtuigen om tegen het wetsvoorstel te stemmen. De petitie “Red de Zorg “, werd aan Eerste- en Tweede Kamerleden aangeboden.
Het kabinet wil dat ouderen en gehandicapten langer thuis blijven wonen, zodat ze een flink aantal instellingen kunnen sluiten. Ook in de thuiszorg wordt flink gesneden, waardoor de meest kwetsbare groepen hun zorg zien verminderen of zelfs verdwijnen. Daarnaast verliezen duizenden werknemers, die in deze sectoren werkzaam zijn hun baan als de plannen van het kabinet doorgaan.
Op het Spuiplein was iedereen enthousiast om hun stem te laten horen en aan de regering duidelijk te maken dat de maat vol is. Om 15.00 uur vertrok de stoet demonstranten vanaf het Spuiplein richting Malieveld. Onderweg werden leuzen gescandeerd en alles verliep ordelijk .
Enkele politici liepen vooraan mee tijdens de tocht. Zo zag ik Linda Voortman, Lilian Marijnissen, Emile Roemer, Renske Leijten en Ton Heerts hun steentje bijdragen.
Alle foto’s zijn gemaakt door Roel Wijnants. De hele serie staat op Facebook.
Overnemen van dit bericht alleen met schriftelijke toestemming van Haagspraak.
Afgelopen donderdag opende Suite Novotel Den Haag, het eerste long-stay hotel van dit nieuwe merk van Accor in Nederland. De opening werd groots aangepakt. Voor de gelegenheid had de hotelketen een paar directieleden meegenomen en de Haagse wethouder Stedelijke Economie weten te charteren. Namens Haagspraak woonden Edwin IJsman en Happy Hotelier de opening bij. Eerstgenoemde maakte gebruik van een aangeboden kamer en bracht er de nacht door.
Deze slideshow vereist JavaScript.
Wie komen er nou op zo’n opening af? Als eerste natuurlijk de COO van Accor Hotels Benelux, Caro van Eekelen. En ook Karsten Klein, de Haagse wethouder stedelijke economie die we bij Haagspraak vooral kennen van zijn jaren ‘50-kapsel en de sluiting van vrijplaats De Vloek. Verder een bonte verzameling lokale en nationale pers, fashion- en lifestylebloggers, zichzelf uitnodigende partycrashers en personeel, heel veel personeel. Daar leek het tenminste op, aangezien het praktisch onmogelijk was om lang zonder drankje op de feestelijke vloer van de lobby te blijven.
Ik sprak een van de meisjes in zwart-witte kleding aan, Eva, 19 jaar oud, studente psychologie die een tussenjaar doet. Zij vertelde me dat ze vanuit Amsterdam hier speciaal voor de opening naartoe kwam, als medewerkster van een horecauitzendbureau. Ze vertrouwde me toe dat ze al wat op de grond had laten vallen. Mijn geruststellend bedoelde mededeling dat ze dan in het ergste geval ontslagen zou worden, iets dat prima te overleven is, kwam goed aan. In de loop van de avond zou ze me nog enkele malen aan mijn uitspraak herinneren, ondertussen links en rechts een hapje nemend van de chocolade die ik haar aanbevool.
Het eigenlijke personeel van het hotel bleek minder talrijk en gekleed in blauwgeruite overhemden, met buttons erop. Een deel van de tijd zaten ze gezamenlijk te genieten van het feestje aan de lange tafel in de ‘huiskamer’, zoals Suite Novotel de lobby noemt. Eén van hen, Shanna, las me de tekst van haar button voor en legde uit dat ze elke dag een andere kon pakken: “Net hoe je stemming is. Het helpt ook om een band te scheppen met de gasten.”
Ze legde me iets meer uit van het concept van het hotel. Zo is er 24/7 eten aanwezig. Er is geen eigen keuken, maar gasten kunnen zelf maaltijden opwarmen in hun suite. Op de vraag wat ze nou zelf deed binnen haar team, kreeg ik als antwoord: “Van alles wat, receptie, bar, ontbijt.”
De chocolade die ik Eva aanraadde bleek gemaakt door Remco Groenewold van Hop & Stork, die me met een big smile vertelde dat hij zelf de kleur van chocolade heeft. Zijn winkel werd niet, zoals ik verwachtte, platgelopen door vrouwen, maar trok ook redelijk wat mannen aan. “Vaak kopen ze juist ook chocola voor zichzelf”, vertrouwde hij me toe. Ik hoefde me nergens voor te schamen.
Zijn chocolade bevatte voor de gelegenheid ook Japanse theeblaadjes, die afkomstig waren van Kiona Malinka, een gepassioneerde jonge vrouw uit Bergen op Zoom. Als het nodig is gaat ze het Chinese platteland op om bij de theeboeren zelf haar thee te selecteren. “Dat levert heel specifieke smaken op,” legde ze uit. Zij was niet alleen op de opening om thee te serveren, maar trainde ook het personeel om het op de juiste manier te zetten. Het water mag niet te heet zijn, de juiste hoeveelheid moet afgewogen worden: “Geen thee zonder training.”
Hoewel ik zelf altijd zeg meer van de koffie te zijn en haar toevertrouwde alleen thee te drinken op doktersrecept, had haar verhaal mij toch te pakken. Na al de glazen wijn die me toegestopt waren, smaakte de thee me uitstekend.
Ondertussen had ik de mij aangeboden kamer al bezocht om er mijn spullen neer te leggen, in het gezelschap van Haagspraaks Happy Hotelier, die eerder dit jaar zijn eigen suitehotel aan de Laan van Meerdervoort verkocht. Hij vond de benaming ‘suite’ voor de kamer wat overdreven. Ik was zelf vooral tevreden over de ruime badkamer met ligbad en aparte douche. On-nederlands ruim. Het toilet had een eigen ruimte gekregen, zeer prettig. Het ligbad, dat iets korter was dan dat van mijn ouders (die het enkel gebruiken om de hond te wassen) liet ik die avond vollopen. Vanuit bad praatte ik mijn collega-bloggers van Haagspraak bij en beloofde ik hen een live verslag van het ontbijt de volgende ochtend.
Bij het ontbijt kwam ik vooral bloggers tegen, tevreden bloggers die met een jus d’orange en een bak koffie wat napraatten. In gesprek met het personeel vond ik Barteld, een ontspannen ogende man in een groene hoodie. Ik vroeg hem of hij ook iets voor het hotel deed.
“Ja, ik ben de directeur.”
Dat had ik nou niet verwacht. Toch een interessante plek, dit nieuwe hotel aan de Grote Marktstraat. Na een derde bak koffie, die ik pakte in de ijdele hoop dat ik niet door de regen naar huis hoefde te lopen, checkte ik uit en stapte tegenover de voordeur maar de tramtunnel in. Bij mijn eigen voordeur verliet ik de tram weer. Heerlijk, die luxe.
Zelden heb ik me zo geamuseerd als gisterenavond tijdens het Benefiet concert voor Renée Bom in het Paard. Degenen die er niet bij konden zijn hebben iets bijzonders gemist. Ik heb heel veel materiaal, zowel foto’s als video, maar moet een en ander nog een beetje ordenen. L8ter. Hier alvast een voorproefje met Rob Bolland “Bom Bom Cha”.
p.s. Op Vrienden van Bom kunt u het gironummer vinden om alsnog een bijdrage te leveren.
Haagspraak 