|
Categorie: nieuws
Binnen- en buitenstads nieuws. Haagspraak brengt u de scoops.
Het vergeten kasteel
Je zou het niet zeggen maar Den Haag bezit een echt kasteel. En dan doel ik niet op het alom bekende Binnenhof. Dit kasteel ligt even buiten het centrum. Uit de route als het ware. Zeker voor toeristen en andere liefhebbers van historische gebouwen. Het pand is ook, ik geef het toe, nauwelijks te vinden. Verscholen achter zo’n monsterlijk kantoorgebouw uit de jaren zestig. Dat inmiddels leeg staat, maar daar maalt kennelijk niemand om.
Ik heb het over kasteel De Binckhorst. Formeel gevestigd op Binckhorstlaan 149. Nu ben ik op zich geen freak van oude gebouwen maar toen ik onlangs op een zondag zag dat het toegangshek – jawel, ook hier – open stond kon ik de aandrang niet weerstaan eens een kijkje te nemen bij het kasteel.
Het pand stond-, en de omliggende tuin lag er strak bij. Het kasteel en een nagebouwd houten koetshuis worden ‘bewoond’ door Bergman Clinics, een conglomeraat van klinieken voor bewegingszorg, vrouwenzorg, inwendige zorg, uiterlijk&huid. Tenminste, dat melden ze op hun eigen site.
Wat naspeuringen leerde mij het volgende. In 1079 was hier een hofstede toebehorend aan Evert van den Binckhorst. Later werd de hofstede uitgebouwd tot landgoed bestaande uit een gebouw en 30 hectare grond. In 1308 was het kennelijk in bezit van Graaf Willem 3. Door de eeuwen heen woonden er talloze notabelen. In 1928 kwam het in handen van de gemeente Den Haag.
Het Nederlandse leger vorderde het pand in 1939. Korte tijd later trokken de nazi’s erin en werd het een weeshuis voor jongens. Dat bleef het kasteel tot 1958. In dat jaar werd het eigendom van de Stichting vakopleiding bouwbedrijf. In 1969 kwam het foeilelijke kantoorgebouw tussen de Binckhorstlaan en het kasteel te staan.
In 1993 werd het geheel, kantoorgebouw en kasteel, gekocht door ontwikkelaar en belegger Menno Smitsloo. Die bezit het allemaal nog steeds en verhuurt de panden. Bergman Clinics mag er nog tot 2020 in zitten. Pas dan loopt het huurcontract af.
Toegankelijk zijn het kasteel of de tuin normaliter niet. Het feit dat het om een rijksmonument gaat doet daar kennelijk niets aan af. Ook ik kwam dus niet binnen maar de blik van buiten gaf mij een goed genoege indruk. Het is dood en dood zonde dat dit kleinood niet bekender is, zichtbaarder en toegankelijker.
De gemeenten wil ‘De Binckhorst’ gaan herontwikkelen tot aantrekkelijk woongebied. Daarbij moeten bedrijven en kantoorpanden ruimte maken voor woningen, water en groen. Er is dus hoop voor het kasteel, mits de gemeente de plannen waar kan maken. En dat kan alleen met geld. Veel geld.
De keerzijde van de Volvo Ocean Race
Den Haag kenmerkt zich deze week met enkele festiviteiten, waarbij kosten noch moeite worden gespaard om het ons naar de zin te maken. Zo start het Festival Classique op de Hofvijver, is er een WK Beachvolleybal in het centrum en inmiddels is de Volvo Ocean Race in Scheveningen begonnen.
Niet tot ieders genoegen. Er worden deze week verschillende acties gehouden, die de keerzijde van het zeilbotenspektakel onder de aanbracht brengen. Met name de financiering rond de Volvo Ocean Race is een doorn in het oog van de bewoners van onder meer de vrijplaats De Vloek, welke strijd tegen de veryupping van het havengebied.
Een interview met Kwinten, actievoerder van De Vloek.
Jullie hebben gisterennacht een actie gehouden. Hoe is dat verlopen?
Wij probeerden de Volvo Ocean Race boten te enteren om de piratenvlag te hijsen, alleen speelde de politie een beetje vals, want die hadden allemaal waterscooters ingezet. Twee actievoerders hebben het water wel bereikt en probeerden bij de Volvo Ocean Race boten te komen. Dat is niet gelukt. Er zijn vijf mensen opgepakt. Die zijn vanmiddag om half drie vrijgelaten.
Waarom deze actie?
Voor ons is het te doen om vooral de andere kant van de Volvo Ocean Race onder de aandacht te brengen. Er is natuurlijk een enorme PR machine vanuit de gemeente en vanuit de Volvo Ocean Race zelf op gang gebracht. Hoe geweldig dit wel niet is voor de stad Den Haag. Er wordt enorm veel geld tegenaan gegooid: Eerst was het 4 ton en nu zitten wij bijna tegen 8 ton aan.
De vraag die wij stellen, wie profiteert hier nu van? Zijn dat de inwoners van Scheveningen, of zijn dat de grote bedrijven en is het eigenlijk een bijeenkomst van voornamelijk vastgoedbobo’s? Daar hebben wij de laatste tijd de Scheveningers over geïnformeerd en tijdens de Volvo Ocean Race proberen wij daar nogmaals de aandacht op te vestigen.
Hoe heeft de politie zich gedragen bij de arrestaties? Is daar nog geweld bij gebruikt?
Ja, de mensen zijn erg hard aangepakt. Zij hebben de actievoerders een aantal keren bijna overvaren en hebben, terwijl zij in het water lagen, nog klappen gehad van de politie vanaf een boot. Dat is toch wel erg gevaarlijk als je in het water ligt. Sommigen zijn, toen zij eenmaal in een politieboot zaten, met hun hoofd over de grond geschaafd en ook hier op de helling zijn actievoerders gewond geraakt. Mensen hebben gekneusde handen van de manier waarop opgepakt zijn. Het ging er behoorlijk hardhandig aan toe.
De verbandtrommel stond dus klaar?
Ja, zij zijn net weer een beetje opgekalefaterd.
Zijn er nog meer acties op komst, of houden jullie ze nu liever onaangekondigd?
Nee hoor, zeker niet. Vanavond om half twaalf zal er een straatfeest plaatsvinden, hier ergens in Scheveningen, de locatie wordt om elf uur bekend gemaakt. Men kan bellen naar een informatienummer (06 – 207 519 29) en zal de locatie bekend gemaakt worden. Het is een straatfeest tegen de veryupping, helemaal gratis, met de buurt en tja… kijken hoe dat verloopt.
Na het interview poog ik een foto te maken en word gelijk geconfronteerd met een ijverige dienstklopper, die het verschil tussen orde bewaken en censuur niet kent en word onder zachte dwang van het ineens verboden haventerrein gestuurd. Ondertussen wordt de omgeving rond het pand van De Vloek goed in de gaten gehouden. Op de derde etage van een flatgebouwtje nabij, zit al enkele dagen een observatiepost en is het pand omgeven met politie en enkele ME busjes, waaronder de traangasbus en vloog gisterenavond een hefschroefvliegtuig urenlang boven het gebied.
Op naar de 9 ton.
Jetta
Jetta Klijnsma is een beetje van ons Hagenaars/Hagenezen. Staatssecretaris van Sociale Zaken is ze nu. Onder meer belast met pensioenen.
Nu doe ik namens de journalistieke vakbond NVJ iets met pensioenen. Dus besloot ik mijn Jetta eens een brief te schrijven over wat praktijkproblemen waar ik tegenaan liep. Dat was 5 april van dit jaar.
Drie dagen later een schrijven van Sociale Zaken. De brief was binnengekomen en geregistreerd. Beantwoording zou binnen maximaal zes weken volgen.
De afzender was niet Jetta noch haar secretaresse. Nee, iemand van communicatie. Ik begon al een vreemd gevoel te krijgen maar besloot Jetta het voordeel van de twijfel te geven.
Dat had ik beter niet kunnen doen. Na zes weken nog steeds niets. Na precies twee maanden besloot ik het departement eens te bellen. Een meneer nam de telefoon op. Ik vroeg keurig naar het secretariaat van staatssecretaris Klijnsma.
Namens wie ik belden wilde de heer weten. Namens mezelf antwoordde ik geheel conform de waarheid. Waarover dan wel luidde de vervolgvraag. Over een correspondentie met de bewindsvrouwe, reageerde ik.
Fout. Meneer liet weten dat hij mij niet door mocht verbinden met het secretariaat. Voordat ik kon protesteren was ik al weggedrukt. Kort daarop een vrouwenstem. Wat ik wenste.
Ik legde een en ander keurig uit. Aan de reacties van de dame was te merken dat ze van niets wist. Ze moest wat dingen noteren. En na eindeloos gezucht was het resultaat dat ze de gegevens zou doorzetten naar haar collega en die zou mij dan gaan antwoorden. Als dat niet gebeurde moest ik haar maar weer contacten.
Ik vroeg dus haar naam en telefoonnummer. De naam kreeg ik niet en het nummer was 1400. Een algemeen informatienummer van de rijksoverheid, zo achterhaalde ik later.
Gelukkig trof ik later nog een emailadres aan van Sociale Zaken met als titel ‘info’ voor de apenstaart. In een paar zinnen schetste ik de situatie.
Een dag later, jawel, antwoord. Dit maal van een meneer die tekende namens de afdeling publiek en informatie van Jetta’s ministerie.
Excuses voor alle vertraging maar dat kwam vanwege de vele brieven die Jetta ontving. En hij had goed nieuws: het antwoord aan mij lag ter ondertekening bij de staatssecretaris!
Niet dat ik ondertussen al iets heb ontvangen. Vrees dat dat nog wel even gaat duren. Hoe omslachtig kan je het allemaal maken. In mijn brief had ik Jetta voorgesteld elkaar eens te ontmoeten om over de zaak te praten.
Dat beraad had al lang kunnen plaatsvinden. Dan was de zaak voor ons beiden duidelijk geweest. Ook zonder brieven en talloze ambtenaren die zich er nutteloos mee bemoeid hebben. En dat alles van onze belastingcenten.
Jetta was ooit zo benaderbaar.
De verboden teksten van Joke Kaviaar
“Never pick a fight with someone who buys ink by the barrel.”
— Mark Twain
Vervolging van bloggers, dat is toch iets dat in Putins Rusland gebeurt? Aleksei Navalny is in Nederland geen onbekende, af en toe schrijft er zelfs wel eens een landelijk blad over hem. Dan kunnen we in Nederland weer eens neerbuigend doen over het gebrek aan vrijheid van meningsuiting in zo’n autocratische staat. Bij ons gebeurt dit niet.
Toch werd afgelopen dinsdag de zaak tegen Joke Kaviaar, dichteres en asielactiviste, beëindigd met een vonnis: twee maanden voorwaardelijk met een proeftijd van een jaar. Bij de niet-ontvankeljkverklaring volgde de Hoge Raad een drieregelig advies van de Procureur-Generaal zonder motivatie op. Zelf gaf zij ook geen motivatie.
Wie is Joke Kaviaar?
Joke Kaviaar is sinds jaren asielactiviste en kan beschouwd worden als een van de meest zichtbare personen van het No-Border netwerk en de groep Deportatieverzet. Haar bekendheid binnen deze kringen zorgt ook voor de nodige publiciteit rond haar proces, alhoewel mainstream media dit verder links laat liggen. Een proces tegen Geert Wilders, dat uiteindelijk mislukte omdat het Openbaar Ministerie in dit geval weigerde te vervolgen, is leuker voor de verkoopcijfers.
De rechtszaak en de verboden teksten
Afgelopen dinsdag is door de Hoge Raad cassatie afgewezen in de zaak Joke Kaviaar. Hiermee blijft een vonnis van het gerechtshof van Amsterdam staan: twee maanden voorwaardelijk met een proeftijd van een jaar, voor het verspreiden van ‘opruiende teksten’ op haar website www.jokekaviaar.nl. Hiermee lijkt een einde gekomen aan een zaak die op 13 september 2011 begon met een inval in het huis van de asielactiviste. Na haar weigering om de bewuste teksten van de site te verwijderen, werd deze door Justitie offline gehaald. Voor een dag: de volgende dag was de site weer terug en inmiddels worden de ‘verboden teksten al weer enkele jaren gehost op diverse plekken. Als het om de teksten te doen was, dan had het Openbaar Ministerie niet slechter kunnen handelen: ze zijn inmiddels all over the place.
De inspanningen die justitie is aangegaan om te proberen Kaviaar op te sluiten, doen ook vermoeden dat de motivatie eerder politiek dan juridisch is. Waarom zou men anders, tussen de veelheid aan ‘boze’ teksten die het internet rijk is, zich de moeite getroosten. Waarom haakt het Openbaar Ministerie af bij het haatzaaien van Geert Wilders en gaat zij hier wel tot vervolging over? Op haar eigen website verhaalt Joke Kaviaar zelf van een veel systematischer vervolging van asielactivisten, waarbij ook de AIVD betrokken zou zijn en de politieinval in haar woning ook vooral een truc was om te proberen haar netwerk in kaart te brengen: https://www.jokekaviaar.nl/Vrijheid-geen-recht.html
Van de vier teksten waar aanvankelijk sprake van was, zijn er nu nog twee ‘verboden’. Dit betreft de artikelen ‘RARA, wiens rechtsorde is het?’ en ‘Waar blijft de Hollandse opstand?’. Mede dankzij de inspanningen van het OM bestaat er inmiddels ook een Engelse vertaling. Zo zie je maar, het vrije woord laat zich niet beteugelen.
Haagspraak 