Ongedocumenteerden marcheren tussen hoop en vrees

Gistermiddag vond een demonstratie plaats van de uitgeprocedeerde asielzoekers die op de Koekamp in Den Haag verblijven. Onder het motto “Wij  blijven hier! Wij willen onderdak en verblijfsrecht!” verblijven zij hier sinds 19 september en protesteren zij tegen het migratiebeleid in Nederland.

De uitgeprocedeerde asielzoekers zouden volgens het huidige asielbeleid terug moeten naar het land van herkomst. In een aantal gevallen blijkt dit in de praktijk niet mogelijk, veelal omdat het land van herkomst ze weigert. Deze uitgeprocedeerden vallen in het systeem tussen wal en schip: zonder recht op opvang belanden zij veelal op straat. Af en toe worden zij gearresteerd en enige tijd opgesloten in vreemdelingendetentie, wat in de praktijk een soort gevangenis is. Zei het dat de gevangenen die zich hierin bevinden geen misdaad gepleegd hebben. Na enige tijd vreemdelingendetentie te hebben gezeten worden zij dan weer op straat gezet.

De praktijk van het Nederlandse asielbeleid wordt de afgelopen jaren keer op keer bekritiseerd door onder andere Human Rights Watch en Amnesty International. Beide organisaties hebben stevige kritiek op de mensenrechtensituatie van asielzoekers in Nederland. Het rapport van Human rights Watch ‘Fleeting Refuge: The Triumph of Efficiency Over Protection in Dutch Asylum Policy’ concludeert dat het beleid op een aanzienlijk aantal punten tekortschiet en dat zelfs gesproken kan worden van een schending van het internationaal vluchtelingenrecht. (Quote uit: http://www.johannes-wier.nl/news.php?news=105)

De toekomst van de groep die in Den Haag verblijft is ook onduidelijk. Binnen de huidige politieke situatie lijken deze mensen weinig hoop op een toekomst te hebben. Dit kan de Nederlandse overheid mede aangerekend worden.

Zie ook: http://hofstijl.nl/2012/09/19/onuitzetbaren-op-de-stoepen-van-de-macht/ voor een eerder artikel uit dit dossier op Hofstijl.nl

Self-Image

Self-Image
Foto: vlnr: Karin Ramaker, Marco Raaphorst, Heide Goris en Sytske Roskam.

Een jaar of wat geleden zag Karin een hartvormig voorwerp op straat liggen. Maakte daar een foto van en zette die op flickr. Ze maakte er een groep voor en zo ontstond een gigantische hoeveelheid gevonden hartjes die in de groep “hart op straat” werden verzameld. Een poosje later begon Sytske met het maken van ‘selfies”, fotografische zelfportretten. Zomaar zelfportretten, gemaakt in allerlei situaties en omstandigheden. Wat moest je daar verder mee? Karin en Sytske vonden elkaar in het idee van een tentoonstelling. We spreken inmiddels over honderden foto’s. Gisteren was het dan zover. De tentoonstelling Self-Image werd feestelijk geopend in de kelder van Standupgallery, Haagse Bluf 14.
Marco Raaphorst, gitaar en Heide Goris, zang, zorgden voor een klinkende muzikale omlijsting. Het was een inspirerende happening met heel veel gezellig mensen en een goede sfeer. Hapjes en drankjes waren er ook.
Saillant detail: ik zag er ook een van mijn “hart op straat” foto’s aan de muur.
De tentoonstelling is open van woensdag t/m zondag v.a. 10 uur tot ongeveer winkelsluitingstijd. Een bezoekje is zeker de moeite waard.

Self-Image


Foto: vlnr: Karin Ramaker, Marco Raaphorst, Heide Goris en Sytske Roskam.

Een jaar of wat geleden zag Karin een hartvormig voorwerp op straat liggen. Maakte daar een foto van en zette die op flickr. Ze maakte er een groep voor en zo ontstond een gigantische hoeveelheid gevonden hartjes die in de groep “hart op straat” werden verzameld. Een poosje later begon Sytske met het maken van ‘selfies”, fotografische zelfportretten. Zomaar zelfportretten, gemaakt in allerlei situaties en omstandigheden. Wat moest je daar verder mee? Karin en Sytske vonden elkaar in het idee van een tentoonstelling. We spreken inmiddels over honderden foto’s. Gisteren was het dan zover. De tentoonstelling Self-Image werd feestelijk geopend in de kelder van Standupgallery, Haagse Bluf 14.
Marco Raaphorst, gitaar en Heide Goris, zang, zorgden voor een klinkende muzikale omlijsting. Het was een inspirerende happening met heel veel gezellig mensen en een goede sfeer. Hapjes en drankjes waren er ook.
Saillant detail: ik zag er ook een van mijn “hart op straat” foto’s aan de muur.
De tentoonstelling is open van woensdag t/m zondag v.a. 10 uur tot ongeveer winkelsluitingstijd. Een bezoekje is zeker de moeite waard.

Herfstactiviteit Haagse Hopjes

Herfstactiviteit Haagse Hopjes

Woensdagmiddag  werd er een herfstvakantieactiviteit georganiseerd door de Stichting Haagse Hopjes.

Het werd gehouden op het Wijkpark Transvaal. Diverse attracties zoals pannavoetbal, een zweefmolen, luchtkussens, bungeetrampolines en laser gun fight stonden de kinderen ter beschikking.

Ondanks het kille weer was de opkomst groot.

De Stichting Haagse Hopjes heeft ten doel het beheer en de exploitatie van ruimten ingericht als uitleenpunt van kinderspeelgoed binnen de Haagse wijk Transvaal.
Het uitlenen van speelgoed aan kinderen van 3 tot 15 jaar in ruil voor goed gedrag.
Subdoelstellingen:
Het organiseren van sport- en spelactiviteiten voor kinderen en jongeren van 3 t/m 27 jaar.

Zo werkt Haagse Hopjes mee aan de leefbaarheid in de wijk Transvaal. In het bijzonder de pleinen waar de Hopjes staan.

Lang Leve de Crisis!

Afbeelding

Met de crisis op zak gaan mensen creatiever met hun geld en spullen om. Grote doorverkoop sites als Marktplaats en Ebay zijn nog nooit zó gretig bezocht als de afgelopen jaren. Het is helemaal hip en camp om naar de Kringloop te gaan en zelfs de mensen met geld die voorheen alleen naar Antiek markten gingen lopen nu alle rommelmarkten af in de hoop een op een koopje. Inmiddels draait onze hele economie op zuinigheid en we zijn er trots op, blijkt.
Waar je vroeger met je moeder (of vader in mijn geval) een taart bakte om slechte toevoegingen als verwerkte suikers en E nummers uit te sluiten.
Tegenwoordig heeft de zelftaartenbakkelarei een hele cultstatus bereikt. Winkels vol met cakemix, taart vormen, cakecupjes, spatels, spuitzakken, bakblikken, schorten, ovenwanten en verdere benodigeheden om mooie taarten te bakken zijn ineens te koop. Zouden al die mensen die daarmee geld hopen te besparen vergeten zijn dat juist al die benodigheden om de baksels zelf te maken duurder zijn dan menig kant en klaar gekocht equise taartje bij de banketbakker?
Wij zelf snuffelen al jaren graag door de oude spulletjes van een ander. Niet omdat het geld waard zou zijn of omdat we geld willen besparen, maar omdat alles wat oud is ons fascineert. Mijn man en ik zijn op zoek naar ‘Spullen met een Verhaal’.
Zo hebben we van de week een klok gekocht die sinds 1921 niet meer gefabriceerd wordt.
Al zittend op de bank hoor ik de klok regelmatig en aanwezig tikken…dan neemt mijn fantasie me mee op sprookjestocht door de geschiedenis van deze klok.
De familie waar deze klok zou kunnen hebben gestaan….zo’n 90 jaar kan hebben gestaan. Ik zie een jong echtpaar deze klok krijgen van hun ouders voor hun trouwdag in de roaring ’20’s. In de jaren daarna maakt hij de man iedere ochtend wakker om aan het werk te gaan. Tijdens de oorlog gaf hij precies de spertijd aan met zijn mooie galmende gong. Waarna hij in de jaren ’50 wat waterschade opgelopen heeft en iemand met z’n stomme kop dacht de roest er af te kunnen schuren. In de jaren ’60 werd hij gehaat door de tieners voor wie de klok aangaf dat ze al lang thuis hadden moeten zijn na hun avondje Rock and Rollen. In de jaren ’70 brak een nieuwe tijd aan voor de klok. Hij werd vervangen en verhuisd naar de achterkamer, waar hij nog altijd boven de schoorsteenmatel de tijd bij probeerde te houden. Verhuist met kinderen en kleinkinderen mee na de dood van het echtpaar eindigde hij uiteindelijk na jaren van stilstaand en rustig genot op mijn niet werkende schoorsteenmantel.
En nu mag de klok weer een nieuw leven hebben hier bij ons in ons kleine huisje in het Bezuidenhout… want zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens>hè… ik voel ineens een sterke behoefte aan taartjesbakken opkomen.