Katarina Galisinova is een studente fotografie die de asielzoekers uit de Haagse Sacramentskerk tot haar belangrijkste onderwerp gemaakt heeft. Zij legt het dagelijkse leven vast van deze groep mensen met een onzekere toekomst. De volgende fotoreportage is een verslag van de demonstratie van de groep Irakezen, samen met de Somaliërs die in Amsterdam zitten, op het Plein in Den Haag. De volledige reeks foto’s van de reportage kunt u zien door op de foto hierboven te klikken.
Categorie: nieuws
Binnen- en buitenstads nieuws. Haagspraak brengt u de scoops.
Ik ben een gewelddadige leugenaar
Afgelopen zaterdagavond kwam Elcke Bonsen, vertrouwensarts van enkele asielzoekers die opgesloten zitten in detentiecentrum Rotterdam-The Hague Airport in nieuwsuur met de mededeling dat haar patiënt, de heer Bah, die in honger- en dorststaking is, mishandeld was door het IB Team van het centrum. De man, verzwakt door zijn uitputtende actie, werd door 10 man met stokken bewerkt.
Na haar optreden in Nieuwsuur werd Dr. Bonsen op zondag de toegang tot het centrum en haar patiënt ontzegd. Ondertussen haastte Justitie zich om het hele verhaal te ontkennen: de man was niet mishandeld.
Op maandag komt Justitie met het verhaal naar buiten dat Bah, die reeds vijf dagen in dorststaking was en nog nauwelijks kon lopen, ‘gewelddadig’ zou zijn en is overgeplaatst naar de zwaar beveiligde gevangenis in Vught. Met de arts kon hij alleen nog telefonisch contact houden. Bah gaf door de telefoon aan wederom geslagen te zijn.
Naar alle verwachting komen er woensdag kamervragen: D’66, PvdA en CDA hebben deze aangekondigd. En ook dan zal Justitie zijn gebruikelijke spelletje spelen als het om vreemdelingendetentie gaat: net zoals bij de dood van Dolmatov eerder dit jaar, is er niets aan de hand.
Het zijn eenvoudigweg allemaal leugenaars:
Dr. Bonsen, die meldt dat haar patiënt onder de blauwe plekken zit, is een leugenaar: http://nieuwsuur.nl/onderwerp/508332-justitie-werkt-hongerstakers-tegen.html
De 4 asielzoekers in hongerstaking uit deze opgenomen telefoongesprekken, waarin zij berichten van psychische en fysieke mishandeling en manipulatie met dosumenten ‘die even getekend moeten worden’ zijn allen leugenaars: http://deportatieverzet.nl/verhalen-uit-detentie/
De mannen die hun blauwe plekken tonen aan demonstranten buiten het detentiecentrum in Rotterdam zijn allen leugenaars:
Dit brengt mij tot de onvermijdelijke conclusie: aangezien ik mij solidair verklaard heb met deze mensen, ben ook ik een gewelddadige leugenaar. Komende woensdag is er een kamerdebat over de strafbaarstelling van illegaliteit. Tegelijkertijd vindt de demonstratie “Vluchteling, geen crimineel!” plaats op het Plein. Van het debat verwacht ik niet veel, tot nog toe is vooral de PvdA te laf geweest om misstanden aan de kaak te stellen, maar de demonstratie is een goede gelegenheid voor mensen om hun onvrede met de mensenrechtensituatie van vluchtelingen in dit land te uiten.
Ik ga daar heen als gewelddadige leugenaar, lopend met krukken, want ik heb afgelopen weekend mijn knie weer eens goed geblesseerd. Op het Plein is vast wel een bankje waarvanaf ik de aankomst in de kamer van het leugenachtige politieke hoofd van Justitie kan gadeslaan.
Alhoewel hij wat mij betreft de behandeling van deze asielzoekers verdient, zal ik rustig naar hem kijken en er een bakje koffie bij nemen: de geschiedenis zal met hem afrekenen.
Informatie over de demonstratie “Vluchteling, geen crimineel” is hier te vinden: http://rechtopbestaan.nl/recht-op-bestaan/22-05-2013-demonstratie-vluchteling-geen-crimineel/
IM Piet de Borst: De Lampenkoning van de Grote Markt
Het bericht bereikte mij vanochtend via een advertentie in de ADHC: Piet de Borst, de markante winkelier van de Grote Markt is op 17 mei overleden.
Niet alleen van zijn uitgebreide lampenwinkel aan de Grote Markt was hij bekend, maar niet in het minst door de brede inzet voor zijn winkelomgeving.
Piet de Borst was een drukke man die liever praatte dan luisterde, maar het bleef niet bij woorden alleen. Niet bepaald.
Piet de Borst kun je rustig een uitzondering noemen in de Haagse Binnenstad. De meeste winkels in de binnenstad worden beheerd door managers van ver buiten de stad of zelfs ver buiten de provincie, die dit slechts enkele jaren doen en dus nooit echt thuis kunnen raken in Den Haag. Maar Piet de Borst dreef zijn nering vanuit een pand dat zijn eigendom. was. Dat maakte natuurlijk al bijna vanzelf, dat hij zich om zijn winkelomgeving bekommerde. Zo heeft hij in de Grote Marktstraat nog de weinige historische panden die daar nog stonden weten te redden uit de klauwen van de sloopgrage gemeente door ze domweg aan te kopen. De bezoekers van Café-Restaurant ‘Rootz’ zullen er nog dankbaar voor zijn.
Dat het overigens niet altijd ideaal was om midden in de binnenstad artikelen aan de mens te brengen spreekt voor zich, maar De sloopwoede na een voetbalwedstrijd, waarvan zijn winkelruit het slachtoffer werd, vatte hij laconiek op. Alsof hij geen boosheidsgen had.
Verder vond hij dat de hoefslag – de installatie waarmee paarden vroeger van hoeven werden voorzien – weer terug moest keren op de Grote Markt. Naar verluid zou hij het originele exemplaar bijna letterlijk uit de vuilcontainer van de gemeente hebben gevist, toen daar in de Grote Marktstraat geen plaats meer voor was.
Zijn neiging om het de wereld in orde te houden, hield echter niet op bij zijn winkel in aan de Grote Markt. Met zijn niet minder actieve echtgenote Nel voelde hij zich ook in zijn woonplaats Kwintsheul betrokken bij zijn omgeving.
Tijdens een kumpulan (een Indische bijeenkomst – zijn vrouw Nel is Indonesisch) heb ik even een rondje door hun achtertuin gemaakt: dat bleek een lieflijk bos te zijn geworden, omdat Piet vond dat er toch erg weinig bomen in het Westland waren te vinden.
Wat zijn winkel aan de Grote Markt betrof, vond hij het vorig jaar wel welletjes. In december sloot hij de tent. Contacten met de hogere politieke dieren schuwde hij niet en die werden dan ook regelmatig bij bijzonder gebeurtenissen in zijn zaak aangetroffen. CDA-er Maxime Verhagen vond hij bereid bij deze gelegenheid te speechen. (De ex-bewindsman haalde overigens Gambia met Zambia door elkaar, wat opmerkelijk is voor een voormalig Minister van Buitenlandse zaken). Zijn plan voor het plaatsen van een standbeeld van de vroeger zo bekende pinda-chinees was toen nog niet gerealiseerd, maar het beeld schijnt er inmiddels al wel te zijn.
Met al zijn inzet was het dan ook terug dan ook terecht dat Piet de Borst onlangs nog op 14 januari door de VBM-businessclub tot ‘Ondernemer van 2013’ werd gekozen.
Mijn gedachten gaat uit naar zijn vrouw en kinderen, die deze energieke man, die nog vol toekomstplannen zat, beslist heel erg zullen missen.
Toegevoegd hieronder heb ik de speeches van zijn zoon Matthieu en dochter Adayanti op de uitvaart en de video-presentaties die daar werden vertoond.
HAAGGEDICHT
-
KLOPPEN SVP
van september ’35 tot juni ’38
studeerde ik middelbaar engels a.
de lessen werden gegeven
in het gymnasium
aan de laan van meerdervoort te den haag.
het was een zich deftig voordoend gebouw:
de stortbak van de wc
had dan ook twee deftige trekkers,
er hing een stukje ivoorkarton naast
waarop in deftige drukletters stond:
‘voor grote spoeling gebruike men de lange trekker
voor kleine spoeling gebruike men de korte trekker’
een vermoedelijk iets minder deftig
iemand had eronder geschreven:
‘in geval van twijfel
wende men zich tot de rector’
moraal:
ga niet bij het onderwijs,
en als u toch bij het onderwijs gaat
word dan liever geen rector
C. Buddingh’
Bye Bye Yolanthe
Yolanthe Beatrice Roxane Smit (1944-2013)
Een paar weken geleden las ik dat Marc Rutte geprobeerd heeft een fietser bij te staan die hier in Den Haag onder een vrachtauto was gekomen. Uiteindelijk bleek betrokkene aan de gevolgen van het ongeval te zijn overleden.
Gisteren las ik in het AD dat betrokkene Yolanthe Smit was. Het was een mooi in memoriam. Ik had het hier willen reproduceren. Omdat ik het artikel zondag las, dacht ik dat het in de zaterdag editie stond. Niet meer terug te vinden. Dan is het vermoedelijk de vrijdag editie die inmiddels in de papierbak is verdwenen. Ook een digitale speurtocht op de AD site hielp niet.
Ik vond wel dit In Memoriam
Waaruit ik citeer:
Yolanthe woonde en werkte 24 jaar in het Noordoosten van de Verenigde Staten waar zij geregeld optrad als spreker bij bedrijven en organisaties.
In 2000 kwam zij terug naar haar geboortestad Den Haag. Gedurende 7 jaar werkte zij op 8 verschillende scholen in Den Haag.
In 2009 werd zij met pensioen gestuurd vanwege het bereiken van de 65-jarige leeftijd. Maar Yolanthe begon een tweede carrière. Zij ging aan het werk als speech- en presentatiecoach met als specialiteit spreken in het Engels voor ‘non-native’ sprekers’.
Als voorzitter van de Toastmasters of The Hague gaf zij leiding aan een team dat de leden hielp hun spreekvaardigheid in het Engels te oefenen en te verbeteren.
In 2008, vlak nadat zij terugkwam van een reis langs haar Amerikaanse vrienden, begon zij, samen met haar compagnon Ralph Oei, een Haagse TED Salon (TEDxTheHague), een natuurlijke uitvloeisel van haar belangstelling voor het gesproken woord en presentaties die ergens over gaan. Later werd dit gezelschap lid van het wereldwijde TedX gebeuren.
Waarom een berichtje hier?
Ik kende Yolanthe alleen via social media. Ze was zeer actief op Twitter en Facebook en was de drijvende kracht achter TEDxTheHague. Ze heeft mij vele keren achter de broek gezeten om nu echt eens een lezing van TEDxTheHague bij te wonen. Het kwam er gewoon niet van.
Kijk maar eens naar de eerste foto die ook op haar overlijdensbericht prijkte: Een levenslustige vrouw met twinkelende oogopslag met humor en veel energie. Ze verbond mensen aan elkaar. Ik had haar graag een keer willen ontmoeten en nu blijkt het te laat. Een wijze les: Online ontmoet je soms mensen die je belangstelling wekken en waarvan je vermoed dat als je ze in werkelijkheid ontmoet je het goed mee kunt vinden. Wanneer je de kans hebt ze in werkelijkheid te ontmoeten moet je dat niet uit de weg gaan.
De tweede foto is gemaakt door Henry Soenarko, een van de vrienden van TEDxTheHague ( en ook een van de vrienden van Haagspraak) op haar uitvaart. Op FaceBook heeft hij er meer geplaatst.
Tot slot: Ook Haagspraak is een gemeenschap van mensen die elkaar hoofdzakelijk eerst online hebben ontmoet en elkaar daar zijn gaan waarderen. Dat blijkt uit de zeer geanimeerde bijeenkomsten. Yolanthe had daar uitstekend bij gepast. Yolanthe verstond als geen ander de kunst om mensen bij elkaar te brengen. Bedankt voor de online lessen Yolanthe!
Haagspraak 