Documentaire over de zwervende kunstenaar Justus Donker op Leiden International Film Festival

Aan lager wal geraakte kunstenaar krijgt weer grip op leven door documentaire

Op 7 november wordt een documentaire over de zwervende kunstenaar Justus Donker getoond op het Leiden International Film Festival (LIFF). De film ‘Justus’ van documentairemaker Frank de Rooij biedt een intieme kijk in het leven van de excentrieke kunstenaar. Justus Donker genoot in de jaren ’90 internationale roem met zijn extatische en interactieve kunstperformances, maar raakt vervolgens aan lager wal na de zelfmoord van zijn broer. Deze documentaire legt verlag van zijn onophoudelijke strijd om weer door te breken als kunstenaar.

Trailer Justus van Frank de Rooij

“Een prachtig verhaal”

Directeur van het Leiden International Film Festival Alexander Mouret verklaart waarom hij juist deze film aan het grote publiek wilt tonen: “De film bevat een prachtig verhaal. Documentairemaker Frank de Rooij heeft Justus Donker de laatste jaren intensief gevolgd en het resultaat is een indringende weergave van het bewogen leven van een bijzondere kunstenaar. Het Filmfestival biedt getalenteerde documentairemakers zoals Frank dan ook graag een podium.” Filmmaker Frank de Rooij over de documentaire: “Justus’ leven is te bijzonder om niet verteld te worden. De film portretteert het gevecht van een kunstenaar die voorbestemd was om een groot kunstenaar te worden, maar worstelt met het leven en een drugsverslaving. Ondanks alle tegenslagen blijft hij onvermoeibaar doorgaan met schilderen, in de hoop om weer door te breken als kunstenaar.”

De val

Justus Donker en zijn twee broers Gijs en Aad, sloten zich in de jaren ’90 als grote talenten in de schilderkunst aan bij het collectief ‘After Nature’, opgericht door Peter Klashorst en Jurriaan van Hall.
Zij gingen weer terug naar de basis van de schilderkunst, het naschilderen. Gecombineerd met wilde performances en interactie sloeg het bij het publiek enorm aan en veroverden zij de kunstgaleries in Nederland en New York. Als Justus’ broer Aad in 1998 onverwachts zelfmoord pleegt tijdens een psychose stort Justus in en raakt aan de drugs. Jarenlang kan hij geen perceel meer aanraken, maar probeert de laatste jaren weer te werken aan een ‘comeback’.

De aanleiding

Documentairemaker Frank de Rooij over zijn eerste ontmoeting met Justus Donker in mei 2011 in een Leids café: “Het eerste moment dat ik Justus tegenkwam, wist ik direct dat er een film zit in zijn verhaal; een portret van een excentrieke kunstenaar met een groot ego, maar met een hart van goud.
Tijdens het filmen van zijn leven in de afgelopen jaren heb ik me vele vragen gesteld die in de documentaire terugkomen: Kan hij ontsnappen aan zijn verslavingen? Zou hij de discipline kunnen opbrengen om zijn carrière naar de volgende stap te brengen? Heeft hij spijt van zijn keuzes en wat van hem en zijn leven is geworden? Het vinden van antwoorden op deze vragen maakte de film zo boeiend om te maken.”

Het resultaat

Hoofdpersoon van de documentaire Justus Donker zelf is enthousiast over het resultaat en de therapeutische werking die de film op zijn leven heeft gehad: “Op een rare manier heeft dit filmproces mij geholpen om weer grip op mijn leven te krijgen.” Producent van de documentaire Insoo Radstake verwacht dat het publiek zal worden beloond met een lach, een traan en een flinke portie levenswijsheid. “Een film die je iets doet, die je iets leert over een ander, over de wereld waarin wij leven en de dunne scheidslijn tussen succes en afgrond.”

De film wordt getoond om 16:45 in Trianon op het Leiden International Film Festival. Na de documentaire zijn Justus Donker en Frank de Rooij aanwezig om vragen te beantwoorden tijdens een speciale Q&A-sessie. Meer informatie is te vinden op www.leidenfilmfestival.nl/Programma/Gids/Justus-Q-A/56182.

Haagse portretten

DSCN5271-1024x1024

Gisteren werd een tentoonstelling van zelfportretten geopend in de grafische werkplaats aan de Prinsegracht.

Het is een kleurrijke mobiele groei-expositie in de vorm van een oude pasfoto automaat met daarop selfies gedrukt van lino’s gemaakt door Haagse bewoners van jong tot oud.  Daarnaast zijn er zelfportretten van tien Haagse of in Den Haag werkende beeldend kunstenaars.
DSCN5272-1024x1024
De curator van die andere zelfportretten tentoonstelling (Gouden-eeuwers in het Mauritshuis) deed het openingswoord. In de 17e eeuw maakte een kunstenaar hooguit een viertal zelfportretten in zijn leven. Vandaag de dag ben je een loser als je slechts vier selfies op een dag post. Uitzondering was Rembrandt. Tachtig zelfportretten! De enige kunstenaar die we kunnen zien van jonge jongen tot ouwe man; zoals door hemzelf waargenomen. Altijd met gebruik van een spiegel. De kunstenaar kijkt je aan. Vooral om zijn kunde of imago te marketen. De fotografie deed ons onze zijkant ontdekken. Op de tentoonstelling kan je ook zelfportretten in profiel zien.  Had nooit gekund met alleen maar een spiegel.

DSCN5268-1024x1024
Dit participatieproject reist samen met de zelfportretten van professionals verder in 2015 en 2016 langs verschillende Haagse locaties, zoals Vaillant Theater, Laak Theater, De Nieuwe Regentes en ROC Mondriaan. Ook strijkt het neer tijdens het Ooievaarspasfestival in november 2015.  de makers nemen een afdruk van hun selfie mee naar huis, terwijl een tweede linoafdruk wordt afgedrukt op de buitenkant van het mobiele fotohokje. Op Pinterest kun je alle gemaakte selfies bekijken.

 

 

 

 

Haagse Toppers in de aanbieding!

De redactie van Haagspraak belde mij vanochtend uit bed. Dat is niet zo moeilijk, hondjes liggen nou eenmaal wel vaker te slapen als ze net hun verfrissende ochtendwandeling door de haagse baggâh hebben gemaakt. “Iets met belangenverstrengeling,” zeiden ze.

Dus ik kijken. Schijnbaar zijn de nominaties voor ‘Haagse Toppers‘ bekend. Tijdens het evenement ‘Haagse Toppers & Friends’, een evenement dat onder andere gesponsord wordt door Den Haag FM, wordt de winnaar bekend gemaakt.

Even kijken naar de genomineerden:

  1. Raymond van Barneveld: een strakke, afgetrainde Haagse topsporter. Als Haagspraaks sportverslaggever vind ik het uiteraard niet meer dan vanzelfsprekend dat er een sporter genomineerd wordt. Zeker als je bedenkt dat zijn sport, darts, in Vlaanderen ‘vogelpik’ wordt genoemd. Als hond heb ik niets met vogels, dus ik zou bijna op hem stemmen.
  2. Rein Mercha: Die kende ik niet, maar een korte online search leerde mij dat hij een trotse zigeuner is die op de TV is geweest. Honden kijken geen TV, zeker een intellectuele viervoeter als ik niet. Maarja, het klootjesvolk wil ook wat. Nomineer ‘m dus maar.
  3. Den Haag FM: die naam kwam ik eerder tegen. Oja, zij sponsoren het evenement. Zonder hen zouden er geen Haagse Toppers zijn.

Ik snap niet waar mijn redactie het over heeft. De keuze lijkt mij duidelijk: aangezien ik zelf niet ben genomineerd stem ik op Den Haag FM!

Woef.

Noot van de redactie: Naar aanleiding van dit weinig kritische artikel is Tommy voorlopig door ons geschorst. Wij onderzoeken momenteel of iemand hem een kluif toe heeft gestopt. Of dat hij gesponsord wordt.

Harde Handen in het Zuiderstrandtheater

Zuiderstrand TheaterZuiderstrand Theater (foto via This is The Hague)

Jochem Groenland, Wouter Hilhorst en Thijs Mauve hebben het Zuiderstrandtheater ontworpen. Op 25 september 2014, een jaar geleden nu, werd het met luide knallen oficieel geopend,

Tijdens de opening was het Spuiforum al afgeblazen en was er eigenlijk nog geen emplooi voor het theater dat de Dr Anton Philipszaal en het Lucent Danstheater gedurende de bouw van een nieuw combitheater aan het Spuiplein tijdelijk zou huisvesten. Het is een tijdelijk theater, voor 5 jaar gebouwd en dan zal het weer worden afgebroken. Ik denk dat het een langdurig tijdelijk theater wordt. De locatie is mooi. De openbaar vervoer verbinding lijkt in orde en er is een gigantische parkeerterrein. Vanuit de foyers heb je door prachtige grote ramen mooie vergezichten (helaas geen zicht op zee). Het voelt prettig. Het enige bezwaar dat ik heb is dat de stoelenrijen niet door een middenpad bereikbaar zijn. Gevoelig als ik ben voor snelle ontruiming bij calamiteiten ontbreekt dat eraan in het design. Verder is het strak, industrieel en sturdy. Oh ja en een tweede puntje van kritiek: Je kunt heerlijk hangend over de ballustrade in de pauze je drankje drinken, maar het gevaar bestaat dat je je drankje op iemands hoof een of twee trappen beneden je laat stuiteren en de gevolgen zullen dan niet te overzien zijn.

Ik bezocht het theater ter gelegenheid van één van de vier voorstellingen van Harde Handen.

Harde Handen
Loes Luca als moderne Kniertje

Harde Handen

Is een vissersopera die het Zuiderstrandtheater in eigen beheer heeft ontwikkeld samen met met Theaterkoor Dario Fo en meer dan honderd Scheveningse zangers en zangeressen. De voorstelling is gebaseerd op Heijermans’ klassieker “Op Hoop van Zegen” en niemand minder dan Loes Luca speelt een rol van Kniertje, namelijk de Kniertje van nu. De kniertje van meer dan honderd jaar en die in een verzorgingstehuis zit en snedig zowel herinneringen ophaalt uit het verleden als snedig commentaar geeft op de (politieke) situatie van nu. In de opera zelf die door Kniertje als een soort flashbacks wordt gepresenteerd, wordt door de zangamateurs fantastisch gezongen. Het verhaal van de vrekkige reders waarvan er een waarschijnlijke een wrakke logger de zee opstuurt in een storm in de hoop dat hij vergaat en hij de verzekeringspremie kan opstrijken. Aan het einde van de voorstelling kreeg de cast een staande ovatie van een uitverkochte zaal en werd harde handen nog eens gezongen:

De voorstelling is slechts viermaal opgevoerd en dat is jammer, want hij is echt de moeite waard. Viermaal uitverkocht. Normaal knap ik wel eens een uiltje tijdens een voorstelling – Ik heb ooit een keer met een vriend luid zitten snurken in de keizerlijke loge van de Opera in Wenen – bij deze niet! Kippenvel krijg je ook omdat je hoort en ziet dat echte Scheveningers hier aan het zingen zijn en daar hoor je aan dat ze allemaal weten hoe het er echt aan toeging.

Nog een leuke anectdote: Tijdens de pauze wordt boven de trap een aantal mooie Zwart Wit foto’s op de witte wand geprojecteerd met vissers of vissersvrouwen en hun verhaal. Staat er naast mij een oudere heer met verweerde kop een foto van te maken met zijn smartphone en zegt met een grijns tegen mij: “Het komt niet elke dag voor dat je jezelf levensgroot op een muur geprojecteerd ziet!” Is het een van de geportretteerden:

en zie ook.

Bronnen bij de uitvoering weten te melden dat hopelijk harde handen in juni 2016 een paar maal in reprise gaat. Ik hoop het van harte en beveel het alsdan van harte aan!

Presentatie dichtbundel ‘Verstomde stemmen in de mist’

Gistermiddag presenteerde Marjon van der Vegt haar foto-dichtbundel ‘Verstomde stemmen in de mist’. De presentatie vond plaats op Den Haag CS.

In afwachting van de presentatie, foto: Haagspraak
In afwachting van de presentatie, foto: Haagspraak

De ‘Stationshuiskamer’ van Den Haag Centraal lijkt een opmerkelijke keuze voor de presentatie van een dichtbundel, maar het onderwerp van de bundel, Kamp Westerbork, maakt het symbolisch. Terwijl ik vanuit een comfortabele sofa luister naar Marjons presentatie zie ik door het raam van deze restauratie de Randstadrail af en aan rijden. Even moet ik denken aan al die Joodse mensen die in de oorlog met treinen werden afgevoerd.

Van der Vegt leest een gedicht voor uit haar bundel, vertelt over het wordingsproces en geeft een van de eerste expemplaren aan haar zoon. Kenmerkend voor de worsteling bij het maken van een boek is haar verhaal over de foto’s van het kamp, die aanvankelijk allemaal liggend waren. De uitgever meldde haar hierop dat het boek in staand formaat zou worden gedrukt. Geiukkig was een kennis nog bereid om mee terug te gaan naar Westerbork om nieuwe foto’s te maken.

Marjon van der Vegt signeert een bundel, foto: Haagspraak
Marjon van der Vegt signeert een bundel, foto: Haagspraak

De presentatie verliep zo in een gemoedelijke sfeer. Na afloop kon de met mij meegereisde Theo Che, net herstellend van een open hartoperatie, met enige hulp weer uit de te zachte sofa overeind worden geholpen.

De bundel is verkrijgbaar bij de dichteres zelf. De opbrengst van de verkoop gaat naar Kamp Westerbork.