Auteur: liesbaas

Lies Baas is een dyslectische, Haagse filmfanaat en autodidactisch fotograaf die altijd op zoek is naar het licht in de duisternis. Haar werk is te bekijken op www.flickr.com/photos/liesbb

Ochtendgloren

Bij het krieken van de dag gaat de door batterij aangestuurde wekker af, we staan op. Ik wil net het bedlampje aan doen als ik man hoor zeggen…ej…het licht doet het niet. Al snel blijkt ons hele huis zonder stroom te zitten. Maar ook bij vele buren die normaal al wakker zijn rond dit tijdstip lijkt het ernstig donker te blijven. Gelukkig zijn wij behoorlijk van de olielampen en hebben voldoende anderzijds ouderwetse benodigdheden om het huis draaiende te houden. Niets doet het meer. De telefoon is uit, de verwarming staat op 0 en ook de gehele stoppenkast lijkt van den doden.
Met mobiel kunnen we de storingdienst bellen van Eneco, waar de beste man direct waarschuwt dat mocht blijken dat alleen wij een probleem hebben en ze sturen nu een monteur, dat de kosten aanzienlijk zijn. We wachten dus andere meldingen maar even af. Intussentijd snorren alle olielampjes, staat er een pannetje water op, is ons net gekochte jaren ’50 koffiebonenmalertje in gebruik genomen en schenken we een glaasje sap in voor ontbijt. Nostalgisch zeggen we, als we niet eerst kunnen douchen voor ons aan te kleden :” Gelukkig leefden we niet in de middeleeuwen hè…en doet het gas het nog gelukkig”. Wel jammer van al het eten in de vriezer…maar ach…ook dat is niet het einde van de wereld. En terwijl de buurvrouw baadt in het licht, kruipen wij gezellig op de bank en eten ons bammetje tevredenheid!

Lang Leve de Crisis!

Afbeelding

Met de crisis op zak gaan mensen creatiever met hun geld en spullen om. Grote doorverkoop sites als Marktplaats en Ebay zijn nog nooit zó gretig bezocht als de afgelopen jaren. Het is helemaal hip en camp om naar de Kringloop te gaan en zelfs de mensen met geld die voorheen alleen naar Antiek markten gingen lopen nu alle rommelmarkten af in de hoop een op een koopje. Inmiddels draait onze hele economie op zuinigheid en we zijn er trots op, blijkt.
Waar je vroeger met je moeder (of vader in mijn geval) een taart bakte om slechte toevoegingen als verwerkte suikers en E nummers uit te sluiten.
Tegenwoordig heeft de zelftaartenbakkelarei een hele cultstatus bereikt. Winkels vol met cakemix, taart vormen, cakecupjes, spatels, spuitzakken, bakblikken, schorten, ovenwanten en verdere benodigeheden om mooie taarten te bakken zijn ineens te koop. Zouden al die mensen die daarmee geld hopen te besparen vergeten zijn dat juist al die benodigheden om de baksels zelf te maken duurder zijn dan menig kant en klaar gekocht equise taartje bij de banketbakker?
Wij zelf snuffelen al jaren graag door de oude spulletjes van een ander. Niet omdat het geld waard zou zijn of omdat we geld willen besparen, maar omdat alles wat oud is ons fascineert. Mijn man en ik zijn op zoek naar ‘Spullen met een Verhaal’.
Zo hebben we van de week een klok gekocht die sinds 1921 niet meer gefabriceerd wordt.
Al zittend op de bank hoor ik de klok regelmatig en aanwezig tikken…dan neemt mijn fantasie me mee op sprookjestocht door de geschiedenis van deze klok.
De familie waar deze klok zou kunnen hebben gestaan….zo’n 90 jaar kan hebben gestaan. Ik zie een jong echtpaar deze klok krijgen van hun ouders voor hun trouwdag in de roaring ’20’s. In de jaren daarna maakt hij de man iedere ochtend wakker om aan het werk te gaan. Tijdens de oorlog gaf hij precies de spertijd aan met zijn mooie galmende gong. Waarna hij in de jaren ’50 wat waterschade opgelopen heeft en iemand met z’n stomme kop dacht de roest er af te kunnen schuren. In de jaren ’60 werd hij gehaat door de tieners voor wie de klok aangaf dat ze al lang thuis hadden moeten zijn na hun avondje Rock and Rollen. In de jaren ’70 brak een nieuwe tijd aan voor de klok. Hij werd vervangen en verhuisd naar de achterkamer, waar hij nog altijd boven de schoorsteenmatel de tijd bij probeerde te houden. Verhuist met kinderen en kleinkinderen mee na de dood van het echtpaar eindigde hij uiteindelijk na jaren van stilstaand en rustig genot op mijn niet werkende schoorsteenmantel.
En nu mag de klok weer een nieuw leven hebben hier bij ons in ons kleine huisje in het Bezuidenhout… want zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens>hè… ik voel ineens een sterke behoefte aan taartjesbakken opkomen.

Van Landsbelang

Afbeelding

Sinds 2001 woonachtig in Den Haag heb ik al héél wat bouwputten meegemaakt binnen onze Mooie Stad Achter de Duinen.
Daar hadden we de Tramtunnel, de Nieuwe Passage, de nieuwe woningen aan het Hobbemaplein, het Muzenplein, de afbraak en opbouw bij de voormalige Zwarte Madonna, Buitenom met Vaillantplein, de volledige De La Reyweg, de Spuimarkt…om maar wat van de gigantische projecten van de afgelopen jaren te noemen.
Het lijkt wel alsof Den Haag altijd een bouwput is.
Nu begrijp ik dat Den Haag voor verandering staat, voor vooruitgang, voor vooruitstrevendheid.
Wij, als Den Haag, behuizen natuurlijk ook onze regering, wij zijn in feite het gezicht van onze regering voor heel Nederland. Zouden Den Haag én de Nederlandse regering zich realiseren het toch wel opvallend is dat het altijd zo’n rommeltje is in de stad?! Dat door die vooruitstrevendheden, die Den Haag op de kaart moeten krijgende projecten….en de mede daardoor geïrriteerde inwoners van Den Haag nogal grillig en afstandelijk overkomen op zijn bezoekers van buitenaf?
De vraag is, hoe komen wij over op al die Ambasades die Den Haag huisvest, op al die grote multinationals die voor landsbelang naar Den Haag komen, maar ook op de toeristen en belangrijker; onze eigen inwoners?!
Overal opbrekingen, geen duidelijke aanwijzingen hoe je weg te vervolgen als er iets veranderd is in de stad, vuilnis en bouwafval zwerft over straat. Door al die nieuwe hoge gebouwen waait het enorm in de kleine steegjes van onze stad. Ook dit alles staat naar mijn mening voor onze regering van die afgelopen 11 jaar. Zo snel als die enorme projecten uit de grond gestampt worden, zo vergankelijk zijn die nieuwe gebouwen ook weer. Die frisse wind waar onze regering het maar altijd over heeft is vaak verkillend, doet je vertwijfeld snakken naar warme chocolade melk voor de verwarming, thuis op de bank.
Als wij het gezicht zijn van onze samenleving, dan zou ik denken dat juist onze stad en regering eens zou stil moeten gaan staan op zo’n druk punt in Den Haag en om zich heen kijken….wat gebeurt er als er even geen bedrijvigheid is…dan is er plek om te groeien en te aarden. Juist dan kan een drukke stad, met al zijn verandwoordelijkheden, die 24uur per dag leeft ook daadwerkelijk gaan ademen, in plaats van krampachtig naar zuurstof happen tussen de bedrijvigheid door.

De Haagsche Vleesvervangers

Image
Als vegetarische inwoner van Den Haag heb je behoorlijk wat mogelijkheden op thuiskook gebied.
Aangezien ons China Town The Hague steeds groter en ruimer bevoorraad wordt met de meest uitgebreide toko’s is de keuze te over.
Mijn man is een echte vegetariër, vanuit overtuiging van het vlees afgestapt,  en ik…ik eet alleen het vlees wat ik lekker vind. We zijn nu 1,5 jaar samen en vanaf die tijd wordt in ons huishouden dagelijks vleesloos gegeten. Dat is voor mij totaal geen gemis, vanaf kinds af aan vind ik vlees niet echt lekker, dat is>vlees wat naar dood dier smaakt vind ik niet lekker. Het (meestal ongezondere) verwerkte vlees, zoals hamburgers en worstjes, vlees wat vooral gekruid is en niet meer echt naar vlees smaakt vind ik wel lekker. Ik mis het niet, geen vlees eten, geen moment. Mede omdat onze Haagsche toko’s geweldige alternatieven bieden. Allerlei soorten vleesvervangers zijn te koop.
Er is zelfs een echte Vegetarische toko op de Wagenstraat, waar super mooie vleesvervangers te vinden zijn, zowel ingevroren als vers.
Hierbij kan je je van alles bedenken. Van Peking eend, tot peper steak, van gamba’s tot pittige worstjes, van ingeblikt varkensvlees, tot gerookte spek. Allemaal vegetarisch en vaak zelfs veganistisch.
Bij de grote supermarkten in Nederland zijn hoofdzakelijk tamelijk droge vleesvervangers te koop, gerechten die ‘de suggestie wekken’ als vlees te smaken. Maar de Toko’s en ook de alom geroemde ‘de Vegetarische Slager’ die zijn toch wel echt uniek in hun soort!
Loop voor de grap eens zo’n Toko binnen de volgende keer als u in de buurt van onze Chinese buurt bent en ga eens kijken in de vriesvakken wat voor een bijzondere soorten vleesvervangers u kunt vinden. Laat uw idee van ‘het moet naar vlees smaken’ wel even los en laat u verrassen door de heerlijke smaken, structuren en bijzonder lekkere andere alternatieven die deze winkels u kunnen bieden. In plaats van naar de dure broodjeszaken te gaan, kunt u ook bij de Vegetarische Slager een uitmuntend ‘broodje bal’ halen en heerlijk opeten bij de kerk die daar twee stappen vandaan bankjes biedt in de omliggende tuin en snuif vanaf dat rustgevende plekje, midden in de vaak hectische Haagsche binnenstad, gewoon even een nieuw soort bewustzijn qua voeding op.
Nix zwevend of alternatief, maar een goed alternatief voor onze zwevende vleeseters die af en toe ook eens wat anders willen dan dat eeuwige broodje gezond.