Expositie Ellert Haitjema in Heden

Ellert Haitjema heeft op uitnodiging van Heden vorig najaar drie maanden in het Cemeti Art House te Yogyakarta in Indonesië gewerkt. Een uitwisselingsprogramma, dat gestart is in 2006, heeft tot vandaag zo’n twintig Nederlandse kunstenaars in contact gebracht met de Indonesische cultuur.

Haitjema werkt met wat hij aantreft tijdens de reizen die hij maakt. Verrukt is hij over de bijna vanzelfsprekende inventiviteit die mensen aan de dag leggen. Als een plastic stoel bijvoorbeeld een poot verliest, dan vormt een paal van een verkeersbord misschien wel de nieuwe poot. Dat de stoel na deze operatie niet meer te verplaatsen is, is bijzaak. De functie van de stoel wordt in ieder geval behouden.

Gewapend met zijn fototoestel maakt hij snapshots van deze situaties. De snapshots vormen de basis van zijn werk. Terug in het atelier wordt met dit visuele schetsboek nieuwe beelden gemaakt.

De expositie kunt u bezichtingen van 3 mei tot en met 16 juni 2013.

Bron: Heden, Denneweg 14 A, Den Haag.

Rimaldas Vikšraitis

Bij de opening van de expositie “Naked” bij Heden in de Denneweg is het druk.

Rimaldas Viksraitis in expositieruimte Heden
Expositieruimte Heden.

“Mag ik geluidsopnames en foto’s maken?”
“Ja hoor.”
“Is de maker van de foto’s er ook?”
“Ja, die staat daar, spreekt geen Engels, maar er is een tolk. Wij houden zo een toespraak.”

Groepsportret
Jaco, Rob, Rimaldas en de tolk.

Rimaldas Vikšraitis toont de bevolking van het platteland in Litouwen.
In een decor van ongewassen sokken, lege flessen drank en matrasloze bedden zijn de geportretteerden naakt en vertellen het verhaal van de liefde in zwart-wit.

Geflankeerd door de tafel met hapjes en snapjes, vertelt de maker blij te zijn dat Nederland een vrij land is, waar niet geschroomd wordt deze foto’s te tonen.

“In Litouwen is het nog steeds niet mogelijk om naaktfoto’s te exposeren. Maar dit is Holland en jullie doen het. Ik voel hier vrijheid”, zegt Rimaldas.
“Wij leefden onder Breznjev, het is nu de tijd om minder verlegen te zijn en de dingen te tonen zoals werkelijk zijn. Destijds werden zulke foto’s als onzedelijk opgevat. Ik fietste 25 km per dag op de fiets naar de dorpen en had een goede relatie met de vrouwen.”

“Fotografie redde mijn leven. Als ik geen fotograaf was geworden, dan zou ik net zo geworden zijn als een van die alcoholisten. Veel vrienden zijn om die reden gestorven. Ter ere van hen, moest ik mijn leven veranderen.”

“Wellicht begrijpen veel mensen mijn oeuvre niet. Ik ben een kunstenaar en het is niet mijn taak om door iedereen begrepen te worden, maar ik ben blij dat hier in Holland jullie mij wel begrijpen.”

Conform Litouws gebruik, krijg ik een glaasje sterke drank aangeboden en wil niet weigeren. Het is mijn eerste sterke borrel in zeventien jaar. De tolk ratelt vertaaltaal. “Op de fotografie”, proost Rimaldas.

Even later signeert hij het door Heden uitgebrachte boek.
Bovenaan een pagina schrijft hij mijn naam, laat het midden leeg en zet onderaan een lange handtekening.

Dit is een grote mijnheer.

De expositie is toegankelijk van 23 november 2012 tot en met 12 januari 2013.

Bron:
Heden – www.heden.nl

%d bloggers liken dit: