Informatieborden Lange Voorhout

DSC07447a
Tijdens een van mijn wandelingen ontdekte ik dat diverse panden aan het Lange Voorhout zijn voorzien van mooie en duidelijke informatieborden aan de gevels.
Ik vind dit een mooi initiatief, nu kunnen wandelaars en andere dagjesmensen de geschiedenis van de historische panden lezen.
Jammer is wel dat de borden niet voorzien zijn van QR-codes zodat via de mobiele telefoon deze informatie ook beschikbaar is in diverse talen.
De toerist mist op deze manier veel informatie om een dagje Den Haag te laten slagen.
DSC07577a

DSC07452a

Hier is naar mijn mening niet goed over nagedacht. Ik heb Den Haag Marketing eens gevraagd hoe dat zit en of dat niet op meer panden kan en houd u op de hoogte van het antwoord.

De voice of Molland

Vol verbazing zag ik onlangs hoe een zangeres, die je als de gedoodverfde winnares zou beschouwen, in een blijkbaar populair talentenjachtprogramma niet verder kwam dan een 4e plaats. Haar naam, Jennie Lena, haar coach kan met één naam af, Anouk, jawel onze eigen Haagse rockchick numero uno. Jennie verkoos in de voorronden Anouk als coach boven onze nationale knuffelmarokkaan Ali B. Een beslissing die haar later met een vernederende 4e plaats duur zou komen te staan.
Anouk staat er niet om bekend dat zij haar mening onder stoelen of banken steekt en heeft gedurende haar carrière al meer dan eens bewezen niet bang te zijn om op lange tenen te trappen.
Voor mij, als Hagenees, kan ze dat dan ook niet hard genoeg doen. Lekker wars van alle regeltjes. Kandidaten die mee willen doen aan het programma tekenen vooraf een contract waarin zij bij voorbaat gemuilkorfd worden. Zo is het bijvoorbeeld not done om een platencontract te ondertekenen, of anderszins je talent te gelde te maken. Naar ik begrepen heb heeft Jennie deze regel aan haar laars gelapt en is zij alvast begonnen aan de productie van een album. Geheel in lijn met haar coach heeft zij haar eigen plan getrokken.
Hoe kleinzielig laat vervolgens dit internationaal verkopende talentenjachtprogramma zich vervolgens kennen. In haar duet met Douwe Bob wordt zij in de mix zachter gezet dan haar muzikale partner. De laatste laat zich muzikaal, al dan niet opzettelijk, ook nog eens niet van zijn beste kant zien.
Prachtig zoals dit door Anouk en Jennie gepareerd wordt door een duet op te nemen met als veelzeggende titel: ”Let’s run away together”. Geweldig zoals Perez Hilton haar in één adem vergelijkt met Whitney, Mariah, Barbra en Celine. Super dat Anouk, eigenzinnig als altijd, zo een talent onder haar hoede heeft genomen.
Om puur commerciële redenen is Jennie door dit programma op schofterige wijze afgeserveerd. Zo gaan wij in Holland met een potentieel ongekend internationaal talent om. Ik zeg goed zo Jennie, top Anouk, wie is nou helemaal die vermaledijde Mol. Die hoeft hier in het Haagse wat mij betreft voorlopig niet op te duiken. Dag Mol.

Albert Lemming

Woody and the Crazy rockers

Den Haag mag dan de beat stad wezen; al die hippe jongens en meisjes hebben het echte werk geleerd van de Indo’s. De indorock concentreerde zich voornamelijk in Den Haag, waar bands optraden als the Tielman Brothers, The Real Room Rockers, The Black Dynamites, The Desmounts, The Hot Jumpers, The Fire Devils, The Twangies, The Black Eye, The Eastern Aces en The Valiants. En natuurlijk ook de Crazy Rockers!

The_Crazy_Rockers

The Crazy Rockers in het Nederlandse televisieprogramma Rooster in 1963 (CC Beeldbank NPO)

Ze treden nog steeds op, zoals zaterdagavond in het Paard. Een gemeleerd publiek luisterde naar een mooie eerste set met covers van nummers van destijds. Het dak ging er af toen ze  hun grote hit Giddy up a ding dong (eigenlijk ook een cover) speelden.

DSC_0480

Woody B. en Eddy C.

Alom werd er gedanst. Je waande je terug in de ouwe Marathon (die bij het MILVA kamp) of rolschaatsbaan de Eekhoorn. Een deel van het publiek had het destijds nog zelf meegemaakt, maar er waren ook een groot aantal “kleine Indo meisjes”, zoals presentator Bom ze liefdevol noemde.

DSC_0631

De tweede set was er versterking van één van de grondleggers van de haagse biet, Rinus Gerritsen van Golden Earring. Tevens beste bassist der wereld. Ook trad Erwin Java aan, onder andere bekend van Cuby and the Blizzards. Het werd een prachtige jam session. Helaas moest om elf uur alweer de stekker eruit, want er was nog meer programma.

Een geweldige  avond.

Iedereen een motortje

Het motortje is nu trending in de wielerwereld. Men praat hier over ´mechanische doping´, iets dat als je even nadenkt in het dagelijks leven van de trouwe wielervolger niet meer weg te denken is.
Zo hoef ik alleen maar even rond te kijken in het clubje bloggers rond Haagspraak: zowel Roel als Happy Hotelier maken al gebruik van een e-bike voor hun reportages. Of deze oude mannen ook meedoen aan cyclocross is mij nog niet bekend. In ieder geval zijn ze geen van beiden ooit voorin geëindigd. Verbazingwekkend, want de e-bike van Guido zou 45 kilometer per uur lopen, zelfs als de man achteruit trapt.

Iemand die het naar verluidt helemaal bont maakt is onze psychotische dichter Sacha Kahn. De man heeft hoogstwaarschijnlijk een motortje in zijn toetsenbord. Zoiets fluisterde hij mij gisteren toe:
¨Zoals ik je inmiddels heb uitgelegd,¨ zei hij, ¨Heb ik jullie allemaal verzonnen. Ook jou, Tommy. Zoiets kan niet zonder doping. Hoe denk je anders dat ik dit volhoud? Bloggen is topsport!¨
Hij had nog een adresje voor me. Ze zouden overal motortjes in kunnen bouwen: niet alleen in Guido´s fiets, maar ook in Sacha´s vooroorlogse Underwood Portable, Edwins laptop of in mijn voerbak.

14167305813_7ae8cd0312_o
Laat je rijden, dat spaart je een motortje uit. foto: Roel Wijnants

Ik vond het maar niets en heb het hem uitgelegd: ik heb al jaren een motortje in mijn fiets. Ze zit op het zadel en rijdt me overal naartoe!

Woef.

HEMAtales 6, Working class hero

De man die aan mijn rechterkant zit tikt op een zwaar model laptop, met dikke body. Ik stel me voor dat het ding zwaar rekenwerk aankan, voor 3D-rendering, CAD-applicaties en dergelijke. Gekleed in een donkerblauwe sweater, met modieuze pads in de ellebogen, die van hem geen foute hipster maken, maar een echte ‘working class hero’, kijkt hij ernstig en geconcentreerd naar zijn scherm. Een doorgewinterde ZZP’er.
Terwijl ik enkel wat rommel met mijn koffie en mijn croissaintje slaagt hij erin om in deze volle restauratie geconcentreerd te werken.

Hij leunt achterover, niet om even zijn ogen rust te gunnen. Nee, hij neemt de aantekeningen in zijn notitieblok door, langzaam de bladeren omslaand, terwijl hij met zijn vrije hand in zijn nek krabt.
Hij blijkt vervolgens met één hand sneller te kunnen typen dan ik met tien vingers (en zeker sneller dan een heel politiekorps bij elkaar). Ik schaam me bijna. Als ik zo’n focus had, dan had ik binnen zes maanden zeker een complete roman geschreven. In plaats daarvan zit ik hier in de HEMA en bestudeer ik ZZP’ers tijdens het ontbijt.

Ik kijk de andere kant maar uit, waar een vrouw met roze gelakte nagels wegzinkt in de roze smartphone in haar hand. We zijn niet allemaal perfect, denk ik, maar echt gerust stelt het mij niet.

Sacha Kahn