Wereldberoemd in Den Haag – Akbar

Akbar by Lies Baas

Binnen onze stad, Den Haag, kent iedereen wel een Bekende Hagenees/Hagenaar. Of het nou gaat om de mevrouw achter de kassa waar je iedere dag je boodschappen haalt, een minister, een straatartiest, een muzikant of gewoon een bijzondere vriend(in) die vaak gefotografeerd wordt door een bijzondere uitstraling. Nu kan ik jullie vertellen over een bekende fotograaf binnen Den Haag die zijn strepen in de Streetart en Street Candits goed verdient heeft, iemand die inmiddels over de hele wereld bekend is…maar ik vertel jullie liever een net even ander kant van hetzelfde verhaal. Jaren geleden werd ik lid van een groot sociaal medium genaamd Flickr, een medium waar je als fotograaf je foto’s op kan zetten en delen met de wereld. Al snel begreep ik van een goeie vriend dat er binnen Den Haag een clubje was die zich het Haags Bakkie noemde. Ik sloot mij aan bij dat clubje, juist omdat ze niet gingen fotograferen met elkaar, maar gewoon gezellig een Bakkie drinken. Op dat eerste Bakkie leerde ik een zeer bijzonder mens kennen, genaamd; Akbar. Gewapend met een camera en een flinke dosis humor loopt én fiets Akbar dagelijks door de stad, op zoek naar mooie candits, streetart en de nodige bijzonderheden die andere Haagse Bakkieïsten graag willen fotograferen, waar hij hen dan op attendeert. Toen ik Akbar leerde kennen hadden we het vaak over Flickr, de manier van comments die mensen elkaar daarop geven, maar vooral ook over de mens achter de camera. Eerst spraken we elkaar alleen tijdens de Bakkies, maar als snel spraken we elkaar overal en nergens, aan de telefoon, tijdens een wandeling, of gewoon zittend thuis saampjes op de bank. Met Akbar kan je eigenlijk over alles wel praten, hij heeft een buitengewoon grote interesse in de mens en alles wat de mens aan sociale én maatschappelijke issues met zich meebrengt. Niets is hem vreemd en overal ziet hij de humor wel van in. Door zijn fotografie wordt hij herkent op straat, mensen spreken hem aan en maken foto’s van hem. Enkele jaren geleden heeft een filmmaker van de NTR een film over ‘de mens achter de camera en computer’ gemaakt waarin Akbar, naar mate het project vorderde, de hoofdrol speelde (film heet Media Me). Het bijzondere van die film is, dat het op feiten gebasseerd is, op het leven van Akbar en de mensen om hem heen. Het moet toch bevreemdend zijn als je door de stad fiets en je ziet ineens een sticker van jezelf ergens opgeplakt en als je daar een foto van maakt dat er dan ineens een héél kunstproject om jouw persoon heen gemaakt blijkt te zijn. Dat soort dingen overkomen Akbar. Hoeveel mensen ken jij die kunnen zeggen dat een sticker van hun gezicht over de hele wereld geplakt worden op lantarenpalen, elektriciteitshuisjes, fietskratten, verkeersborden en andere beplakbare objecten. Ik maar één, en dat is mijn vriend Akbar. De vriend die ik bij nacht en ontij kan bellen mocht ik in het ziekenhuis belanden, die boodschappen voor me haalt als ik een slechte dag heb, die met rugklachten mijn gras staat de maaien, die vertelt aan schoolkinderen wat hem facineert aan het maken van foto’s, die iedere dag alle nieuw gespoten grafitti binnen Den Haag documenteert, die ons (mijn man en mij red.) getrouwd heeft in de tuin, die kunst in al zijn vormen een warm hart toedraagt, die je overal geplakt tegenkomt in de stad, maar bovenal…een warm mens die met voetbalsloffen aan op eerste kerstdag met mij naar filmpjes ligt te kijken op een matras, op de grond in de huiskamer. Een warme, bijzondere, boeiende, grappige, vreemde man van gepensioneerde leeftijd, met karakteristieke volle baard, lang haar en altijd een camera in zijn hand.

Iedereen binnen Den Haag kent wel een Bekende Hagenees/Hagenaar, iemand die bijzonder is in jouw stad, maar vooral in jouw leven.
Hierbij wil ik iedereen uitnodigen een stukje te schrijven over een hem of haar bekend iemand die er toe doet, die zijn of haar leven kleurt, want al die mensen maakt wie wij zijn en die mensen samen maken ons Den Haag.

HOE ROOD KAN ROOD ZIJN?

Voor alles moet een eerste keer zijn, nog nooit eerder werd ik uit het veld gestuurd. Het was niet voor een smerige overtreding maar voor het uitschelden van de scheidsrechter. Mensen beledigen doe ik normaal alleen maar vanaf een podium. Wat ik gezegd heb, ben ik niet trots op. Maar wanneer ik thuis de straat oploop, is het bijna een compliment wanneer ik het tegen een voorbijganger zou zeggen. Nogmaals dat is geen excuus en ook niet dat voetballen beschaving light is. Maar toen mijn tegenstander in een duel hands maakte en hun scheidsrechter vaststelde dat ik dat deed. Vroeg ik hem of hij blind was? Hiermee wil ik absoluut blinde mensen niet beledigen, maar voor een scheidsrechter is dat natuurlijk hoe je er ook naar kijkt een handicap. Als je in de laagste klasse speelt, dan lijkt het soms wel of blinden als gevolg van positieve discriminatie hier een kans krijgen om te fluiten. Wanneer men dan toch mensen met een bepaalde handicap zou willen bevoordelen, dan is het beter te kiezen voor doven. In dat geval had mijn ´blinde idioot´ hem niet gedeerd. Ik liep het veld af en maakte na het laatste fluitsignaal mijn excuus bij de slechtziende fluitist. Ik zei sorry en dat ik me misschien wat genuanceerder had moeten uitlaten, maar dat hij wel ongelijk had. We gaven elkaar een hand en het was afgedaan.

Wat ik me wel afvraag, welke kaart geef je aan die spelers van Haaglandia, die een tegenstander meerdere malen tegen het hoofd schopten. Zo hard tegen zijn hoofd schopten dat hij met zwaar letsel moest worden opgenomen in het ziekenhuis. Mijn mening is een betonnen kaart, met een stevige ketting aan het been van de onverlaten en dan dumpen in de vliet en de eeuwige verbanning van alle voetbalvelden. Mocht reïncarnatie bestaan, dan geldt de schorsing voor vijf levens, waarvan 2 voorwaardelijk. Het is een voor een blinde scheidsrechter ook veel eenvoudiger. Een betonnen kaart vind je ook wel op de tast.

PS In een juniorenwedstrijd in Paraguay gaf de scheidsrechter de complete selecties van beide teams rood. Daarmee wist hij net niet het wereldrecord van 36 rode kaarten in één wedstrijd te breken.

YI Jun Peace Museum Wagenstraat

YI JUN  MUSEUM Wagenstraat, Den Haag

Eerbetoon aan de Koreaanse onafhankelijkheidsstrijder en diplomaat Yi Jun.

Mr. YI Jun was een Koreaanse diplomaat die streed voor de onafhankelijkheid van zijn land. Hij is gestorven 15 juli 1907 in hotel De Jong aan de Wagenstraat en begraven op begraafplaats Nieuw Eykenduynen.

De Koreaan Kee Hang Lee beheert het Peace Museum.

Yi Jun, een Koreaanse rechter, overleed in 1907 in  het toenmalige Hotel De Jong onder verdachte omstandigheden. Samen met twee andere Koreanen was hij naar de Tweede Wereld Vredesconferentie in Den Haag gegaan. YI Jun, die niet werd toegelaten tot de conferentie, werd dood in de Wagenstraat aangetroffen. Zijn mysterieuze dood maakte hem beroemd in Korea. Kee Hang Lee is jaren op zoek geweest naar de plek waar het Hotel De Jong zou hebben gestaan.

De bezoekersaantallen zijn enorm, duizenden per jaar en hoofdzakelijk Koreanen. Op Begraafplaats Nieuw Eykenduinen is het graf van YI Jun verplaatst en opnieuw ingericht zodat de andere graven minder overlast hebben van de grote groep bedevaartgangers  die jaarlijks hun eer komen betuigen aan  hun overleden held.

Meer info: Yi Jun en het Koreaanse Drama van 1907

Graf van YI Jun

De ramp die stadsgewest Haaglanden heet.

De ramp die stadsgewest Haaglanden heet

Lijn 17 draait de Gravenstraat in om door het Zeeheldenkwartier naar het Statenkwartier te rijden. Niet voor lang meer, want bijna heel 2013 zal lijn 17 om het stadscentrum heen rijden. Het Zeeheldenkwartier zal geen openbaar vervoer hebben omdat er een parkeergarage moet komen op de kruising Vondelstraat Hoge Wal. Te duur en te gevaarlijk om tijdens de bouw een vervangend spoor om en over de werkzaamheden te leggen. Hoe zo eigenlijk, geen actiegroep of politieke partij die hier doorheen komt. De bewoners van het Zeeheldenkwartier kunnen de moord stikken. Ten lange leste is er een ton beschikbaar voor vervangend vervoer. De route Zoutmanstraat Vondelstraat is echt een route om met bussen te rijden. Kijk wanneer je met treintjes en trammetjes wilt spelen prima, doe dat op zolder. Maar val met je hobby niet de hele stad lastig. Daar op die zolder mag je het zo gek maken als je wilt . Brede trams, smalle trams, trams en bussen opheffen onnodige tramlijnen aanleggen , stationspleinen opnieuw inrichten,halte informatie omroepen in het Swahili. Allemaal prima wanneer je het maar betaalt van je eigen zakgeld en niet van gemeenschapsgeld. Hobbies die ten koste gaan van het voorzieningenniveau zijn onaanvaardbaar. Stadsgewest Haaglanden je wordt er moe van.

Gerard Stolk 24 oktober 2012

ASMR – haagspraak vs DWDD

Ik kijk niet vaak TV. Soms naar DWDD. Niet dat ik er altijd vrolijk van wordt. Vanavond weer zo’n wezenloos item over internet groupies die filmpjes op hun website zetten die niks zeggen, alleen wat geluid bieden, maar zo fijn zijn om te zien of naar te luisteren. Aldus althans de dames ( Ilse Blansert van The Water Whispers en Jolien Morren van Relaxingsounds92) die mochten aanschuiven. Voelt u het ook al prikkelen in uw haartoppen en over uw ruggengraat naar beneden tintelen als u haagspraak met haagsche hopjes ziet rommelen? Een hit? Waar gaan we naartoe? Onze Nationale digibeet Mathijs van Nieuwkerk noemt dit item ook nog es Autonomous Sensory Meridian Response (ASMR) of in plat Nederlands breinorgasme. Nou ja Zeg! Dan mis ik Jan Mulder als bijzit om het item met een snedige opmerking de juiste plaats te geven.