Het trotseerloodje

Trotseerloodje
Het trotseerloodje is een schildvormig plat stukje lood. Het is een hulpmiddel en tegelijk een visitekaartje. Reeds in de 16e eeuw kwamen trotseerloodjes voor. Loodslabben op daken werden vastgezet met een nagel (spijker). Om inregenen van water, dus roesten van de nagel, tegen te gaan werd er een trotseerloodje overheen gezet.
Brede stroken lood over koepels, dakkapellen e.d. wilden nog wel eens opwaaien ,ook daar werd het loodje gebruikt als hulpje en trotseerde de weersinvloeden zo kreeg het loodje zijn naam.
Ook om zink vast te zetten werd gebruik gemaakt van het trotseerloodje.

De voorkant van het gegoten loodje werd voorzien met de naam van de meesterloodgieter of van het bedrijf, een jaartal en op sommige de gereedschappen van de meesterloodgieter, afgebeeld. De loodjes werden verschillend uitgevoerd zodat men ook de provincie kon achterhalen waar de loodgieter vandaan kwam, een gebruik dat bij zilverwerk wel bekend is, maar bij loodgieten niet.
Later is het gebruik van trotseerloodjes een beetje verdwenen. Je ziet ze zelden. Ik was dan ook stomverbaasd er een op een zinken regenpijp als visitekaartje aan te treffen, compleet met naam, v Vleuten en datum (19)89.

It’s all in a days work

It's all in a days work

Terwijl ik het huis lucht, na een stevige inspuiting anti-houtworm, ruik ik brand.
Ik denk nog, hè…lekkere wintergeuren.
Nog geen drie minuten later staat er een heel arsenaal van brandweren voor mijn deur! Geschrokken loop ik direct naar de voordeur waar een politieagent zich achter bevindt. Hij vraagt of ik brand heb en/of hij via onze tuin bij de bovenburen naar binnen mag kijken. Natuurlijk mag hij dat.
Ik verontschuldig me nog voor de welriekende gassen die mijn houten kastje verspreiden in de tuin, maar daar heeft hij geen oor naar. We turen samen met onze zaklampen naar de bovenverdieping en zien bij een van de ramen een lichtje flakkeren.
Twee tellen later staat er een brandweerman, volledig bepakt met zuurstoffles, ook in onze tuin te kijken met zaklamp én helm.
Gelukkig is ons huisje een postzegel, want zo snel heb ik nog nooit iemand door onze gang zien rennen. Met drie man rennen ze naar boven en de hoogwerker, die in de voortuin van de buurvrouw reeds zijn benen strekt, wordt paraat gemaakt.
Nog geen twee minuten later blijkt het loos alarm en vertrekt de hele zwik weer.
In no time is de straat oorverdovend stil en is ineens de rust wedergekeerd.
It’s all in a days work, schiet er door mijn hoofd.

De Pier

Jacq Duimel's avatarJacq Duimel

2013 Pier vergane glorie
Gisteren wilde ik met eigen ogen zien, hoe het nu werkelijk gesteld was met de Pier van Scheveningen.
Ik moet zeggen het was een trieste aanblik, hier en daar een lekkage en 1 winkeltje met souvenirs was geopend.
Het restaurant van Van der Valk was gesloten, zo ook de toiletten, was op een bord te lezen.
Maar het Casino was wel geopend, alhoewel dat gisteren niet storm liep!
Toch heb ik nog enkele foto’s genomen, want ik dacht “Wie weet, wordt de Pier, wel gesloten!”.
Thuis gekomen, las ik dat het faillissement voor de Pier en het restaurant was aangevraagd.
De gemeente Den Haag zal de Pier restaureren en de rekening sturen naar de familie Van der Valk.
Dat wordt een hoge rekening denk ik zo.

View original post