Dagboek van een ADHD´er deel 1 – Harry Zevenbergen

Deze maand heeft de ADHD-club mij als lid toegelaten. De reacties van mensen die ik het vertelde waren hartverwarmend. ´Ze laten ook iedereen toe´, hoorde ik het meest en ´Was het vroeger een exclusieve club voor een klein publiek. In de laatste jaren zijn de poorten wijd opengezet. Tegenwoordig laten ze ieder iets te energiek mens toe´. ´Kinderen, jongeren, volwassenen. Wat nog ontbreekt zijn bejaarden die met hun rollators en scootmobiels als wilden de stad onveilig maken. Het zal niet lang duren voor Henk Krol van de bejaardenpartij ´discriminatie´ gaat schreeuwen en dat er voor bejaarden die echt niet meer vooruitkomen maar wel met een ADHD vulkaan in hun geest strijden, voorzieningen moeten komen. Het zal die babyboomers toch verdomme niet gebeuren dat ze ergens van uitgesloten worden.´ Dat soort geluiden, je kent het wel.

Ik ben deze week tot het ADHD-genootschap toegetreden en ik ben er trots op. Mij is wel op het hart gedrukt dat als ik op straat lotgenoten uit mijn praatgroep tegenkom, ik dan niet moet gaan zwaaien en roepen dat ik ze volgende weer zie bij de ADHD-meeting. ´Maar als het toch gebeurt´, vroeg ik. ´ Impulsiviteit hoort ten slotte bij het patroon en als het gebeurt ligt het misschien wel aan de medicijnen.´ Mijn eerste groepsbijeenkomst viel toevallig samen met een brandoefening bij het PsQ. Het alarm ging en wat toen gebeurde daar ben ik heel trots op, wij de ADHD- ers bleven zo rustig dat we als laatste, vergeefs opgejaagd door de brandweer, buitenkwamen. Later bleek dat te komen doordat ze bij de ADHD-afdeling het alarm hadden uitgeschakeld. De begeleidster riep tegen de brandweervrouw die de namen van alle mensen kwam noteren. ´Ja deze hele groep is ADHD.´ Even vergetend wat ze ons op het hart gedrukt had.

Ik breng mijn lotgenoten niet herkenbaar in beeld. Mensen gaan soms gebukt onder het label. Ik vind het een zegen, weet eindelijk waarom ik altijd gedachten en ideeën voor een heel continent heb en het vaak lijkt alsof een horde rebellerende kabouters met hun kleine voetjes aan de binnenkant tegen mijn schedel schopt. Of waarom ik verwikkeld raak in een gevecht met een zin die eindeloos uitwaaiert waarin ik zelf al geen idee meer heb waar ik het over heb laat staan dat anderen me nog kunnen volgen en naarmate dat besef meer doordringt klapt mijn tong dubbel en verlies ik het grip op de woorden helemaal. Weet jij nog wat ik zeggen wil….. ik ben het kwijt. Voor vandaag wil ik het daarom hier maar bij laten.

059

Wandelen met Maup

Wachtend bij de wekelijkse ‘Opuh Koffie’ op Maurits Burgers, krijg ik een bericht op mijn mobiel. “Ik ben wat later, moet lopen, want ik heb een lekke band”. Eenmaal gearriveerd vertelt hij vol trots over zijn nieuwe initiatief: Het aanbieden van wandeltochten via Facebook.

Wij gingen op pad en liepen een monumentale bomenroute door de Haagse stad.

Tijdens de tocht waande ik mij op vakantie in het buitenland en kwam op plekken, waar ik als geboren en getogen Hagenaar nog nooit geweest was en dat in prima gezelschap van een alwetend heer.

Dag Mijnheer De Graaf

queens_day_2013-1431005-hp
Hebben we een voorbeeldige inhuldiging gehad. Geen demonstraties. Nou ja een tweepersoons demonstratietje dan. Geen aanslagen. Ze hebben elkaars hand vastgehouden. Allemaal mooi en goed. Veel media aandacht all over The World. Gratisch en voor niets (Als je wilt zeuren over wat ze kosten, moet je ook eens berekenen wat al die gratisch media aandacht die niet hoeft te worden ingekocht waard is en als positieve bijdrage tegenover die kosten staat. W.A. Maxima hebben zelfs een inhuldigingslogo van Google gekregen!) en dan nu dit weer:

Een venijnig Volkskrant pennetje of een dom communicerende mijnheer De Graaf veroorzaakt toch nog een stormpje in ons kleine gelukzalige inhuldigings glaasje water. Mijnheer De Graaf zou er persoonlijk voor gezorgd hebben dat de heer W., lid van de Tweede Kamer niet naast de Koning en Koningin kwam te staan…. En dan gaat de Tweede Kamer zich ook nog eens kamerbreed achter mijnheer W. opstellen.

Als dat niet Lubberiaans is.

Enfin, mijnheer De Graaf heeft vanmorgen aangekondigd af te treden als voorzitter van de Eerste Kamer. Moet onmiddellijk aan dat kinderliedje denken…”dan zwaait hij met zijn handje”…. Zou hij een zoon hebben?