Categorie: opinie

Spraakmakende opiniestukken uit Den Haag.

Geld frustreert de rechtspraak

Reeds eerder moest ik vaststellen dat rijkdom en macht wetenschappelijke bevindingen en ethische inzichten opzij zetten. Zo is op dit moment de rechtspraak aan de beurt om daarin niet de feitelijkheden de meeste kracht te geven, maar de rijkdom van de meeste kracht te voorzien. Wie het meeste geld heeft krijgt het meeste spraakwater en daarmee het laatste woord. Het moge duidelijk zijn dat ik hier doel op de concrete kwesties Nina Brink contra de journalist Eric Smit en Arthur Paes contra de journaliste Sanne Terlingen.

“Ju$titia”, foto: Cinty Ionescu

In het kort: Eric Smit stelt de manier van zaken doen van Nina aan de kaak. Dat Nina hier niet van gediend is is logisch, ze begint dan naast alle intimidatie ook een geding tegen Eric. Niets tegen het geding ware het niet dat niet de feitelijkheden een grote rol gaan spelen, maar steeds meer het geld dat Nina kan besteden aan rechtszaken en de advocatuur.

Sanne Terlingen stelt het vermeende misbruik van kinderen door Arthur aan de kaak. Dat Arthur hier niet van gediend is is logisch, hij begint naast alle intimidatie ook een geding tegen Sanne. Niets op het geding tegen ware het niet dat niet de feitelijkheden een grote rol spelen, maar steeds meer het geld dat Arthur kan besteden aan gedingen en de advocatuur.

Ik vraag me af of het nou persé nodig is dat de retoriek van sommige advocaten meer aan sofisterij doet denken dan aan het zoeken naar de waarheid. In ieder geval is het nodig dat de rechtspraak op de schop moet als deze sofisterij van de rijkdom het steeds meer voor het zeggen krijgt.

Teun Wolzak

De non-discussie rond zwarte Piet en negerzoenen

Hermien en Piet zijn erg gelukkig met elkaar. Piet is zwart en Hermien is blank. Nou ik mag wel zeggen wit behoudens enkele sproeten. Ze zijn ook een lollig stel. In een verliefde bui zegt Piet “lekkere bleekscheet ik heb zo’n zin in je.” “Ik heb best zin in een lekkere negerzoen van m’n lekkere zwarte Piet. Dan komt de rest vanzelf wel,” riposteert Hermien. ”Oh m’n heerlijk kaaskopje,” verzucht Piet.

Teun Wolzak.

Het Individu van Nu

foto

Toen ik jong was heb ik geleerd dat het individu belangrijker is dan een meeloper.
Mijn opvoeding, school en studie waren gebaseerd op de ontwikkeling van dit individu. Wat mij opvalt is dat juist deze manier van denken mij de laatste tijd steeds meer tegen gaat staan. Opvallend is namelijk dat wij, als maatschappij, dit ene segment van het mens zijn, het individu, wel een heel erg duidelijke plek op deze aarde laten innemen.
Hiermee zeg ik niet dat het individu niet belangrijk is. Hiermee zeg ik dat het mij opvalt dat de afgelopen jaren mensen mijns inziens alleen nog maar lijken te gaan voor buiten zichzelf zoekende snelle oplossingen. De consumptie maatschappij is daar een van. De onstilbare hang naar informatie en daardoor persoonlijke grensoverschrijdende computer aangelegenheden willen ontwikkelen is buitensporig te noemen.

Gegeven is het feit dat ook ik mij daar schuldig aan maak. Afgekeurd en op de bank zittend is die virtuele wereld mijn raam naar de buitenwereld.

Maar vroeger was niet alle informatie noodzakelijk. Om meningen werd gevraagd. Ik ben zelf ook écht iemand die haar mening zeer duidelijk ventileert, maar ik probeer wel altijd respectvol om te gaan met mijn medemens. Mij te bedenken wat ik teweeg kan brengen door mijn mening te geven, wat mij overigens vaak niet weerhoudt hem te geven. Maar wat opvallend is: de mens evalueert zich de laatste jaren in een soort absorberende, over consumerende, ongevoelige wandelaar in woelig water.

De vraag is: Zuigt dat water je als een pop mee de kolk in, geeft het je de ruimte om met de stroom mee te reizen en te drijven op de aftakking van de rivier, of voel je met je tenen toch altijd nog naar grond onder de voeten?

Hou je de kant vast om staande te blijven, geniet je van de bubbeltjes tegen je benen. Ben je bang voor de bacteriën die in de wondjes op je voeten kunnen komen?
Waar laat jij je door leiden? Of lijd je alleen en ga je dus maar door?

Lopend door de miezer regen naar de tram verbaas ik mij wederom dat mensen oversteken zonder te kijken. Dat de oudere dame voordringt in de tram, dat iemand met blote handen op een winkelraam staat te slaan om spullen voor geld te ruilen.

Ik zie, ik zie,
ik hoor zo veel,
maar integreer het nie

….dat komt in mij op.

Want al dat individualisme leidt dus ook hierheen; het consumeren van het leven lijkt soms gevoelloos te zijn geworden.

MovedBy 2013; beter ByeBye 2013

ByeBye 2013, een betere benaming kan ik mij niet bedenken voor het vandaag door de gemeente georganiseerde congres in het ANWB-gebouw.

20131121-183239.jpg

Nog geen dag, wat zeg ik nog geen 12 uur geleden, word ik van het interessante ‘gratis’ congres MovedBy 2013 over ‘goed geld verdienen’ en sociale bedrijvigheid (..) op de hoogte gesteld. Navraag bij collega bloggers leert mij dat dit typisch ons gemeentebestuur is dat absoluut geen notie heeft van tijd en geld (..). Zoals laatst ook iets voor werk en jongeren op de Grote Markt werd georganiseerd. De flyers werden een dag ná het event bij De Ruiter afgeleverd. Heeft 80.000 euri gekost!
Of het nieuwe internationale beeldmerk voor Den Haag, 250.000 euro! Was dat niet onlangs onder veel bombarie gepresenteerd?
MovedBy 2013: tot de Gemeente zou ik willen zeggen: “Gebrek aan planning van uw kant, betekent nog geen haast van mijn kant.”
ByeBye 2013!

Subsidie met een ?

Onzin of noodzaak. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.

Deze goedlopende horecazaak met een groot terras op het Plein krijgt subsidie om zijn zaak te verbouwen. Er zijn een tiental horecazaken rondom het Plein, die verbouwen en richten hun zaak in en krijgen geen subsidie. Er zijn al jaren een tiental schuine opritten voor rolstoelgebruikers, zodat elk terras ook voor hen toegankelijk is.

De laatste dagen hoor en lees ik de vreemdste berichten over subsidies. Caro Emerald trekt over de hele wereld volle zalen, maar toch kreeg ze € 5.000,00 subsidie. Het Fonds Podiumkunsten keerde ruim € 800.000,00 aan reis- en transportkosten voor goedbetaalde artiesten om in het buitenland op te kunnen treden.
€ 7.400.000,00 voor de Afghaanse presidentsverkiezingen in april volgend jaar, terwijl de Afghanen vijandig tegenover de westerlingen staan.

De lijst met verstrekte subsidies, waarbij menige wenkbrauw een flink eind omhoog wordt getrokken, is vele malen langer.

Onzin of noodzaak. Foto door Roel Wijnants, op Flickr.