De veteranen komen eraan …

s t a d s f l i t s e n - digitaal geweten van een stad

Een bezoekje woensdag aan het Malieveld, leert mij dat ik over verboden militair terrein cross. Op mijn atb rijd je ook zo makkelijk dat geruïneerde grasveld over dat je al snel tussen indrukwekkende bewegende militaire voertuigen in rijdt.

20130627-104236.jpg

de Nederlandse Veteranendag in opbouw voor 29 juni 2013

Maar de opnamen zijn gemaakt en ik voldoe graag aan de wens van de in camouflagepak gehulde voorlichter die ik ook al op het NOS journaal voorbij zie komen. Er staat toch écht een verbodsbord met 10 km snelheidsaanduiding, vertel ik hem. Maar dat blijkt voor de aanvoerende voertuigen bedoeld (..).

20130627-105003.jpg

ik rijd altijd graag over niet vrije rijbanen en moeilijk begaanbaar terrein

Een UN helikopter op een oplegger, delen van een ruimtevoertuig van Space Expo Noordwijk, een wit landingsvoertuig met aanhanger van het Korps Mariniers en de opbouw van het muziekpodium kan ik al vastleggen. Maar logisch dat niet iedereen tijdens de…

View original post 177 woorden meer

Niet zeuren maar juist doen!

Thera Konvalinka is hoofd beeldenbeheer Openbare Ruimte binnen de dienst OCW van Den Haag. Tijdens de algemene ledenvergadering van de Vrienden van Den Haag spreekt zij over standbeelden in onze stad en de reden waarom deze soms even verdwijnen of een nieuwe locatie krijgen. Belangrijkste boodschap die bij mij overkomt is dat alle opmerkingen die wij als bewoners over standbeelden te maken hebben zij als zeer welkom beschouwt. “Denk niet dat wij uw opmerkingen als zeuren beschouwen. In tegendeel. Standbeelden staan er om de openbare ruimte te verlevendigen en juist de mening van bewoners zijn voor ons van onschatbare waarde.”

20130426-183858.jpg

(Paul van Laere: “Nee dames, ik ben hier aan het restaureren … “

Het blijkt dat kunstwerken in de openbare ruimte soms ook een zekere gewenning nodig hebben. In eerste instantie vindt men het niks wat er staat maar als een beeld door struikgewas wordt overwoekerd men de gemeente aanschrijft om de zichtbaarheid van het kunstwerk te verbeteren. En oh wee als een kunstwerk tijdelijk van de sokkel wordt genomen voor restauratie of gewoon voor een opknapbeurt. Dan wordt zelfs de pers erbij gehaald om toch vooral in de gaten te houden of het werkstuk weer terugkomt.

Gelukkig is ook hier het internet weer een welkome bron van informatie. De opbouw van de website die alle beelden in de openbare ruimte in Den Haag gaat bevatten is van start.

Het was me het ochtendje weer wel …

Zover heb ik de Haagspraak Opûh Koffiegangers nog niet zien gaan. Terwijl een onderzoeksteam van de School voor Journalistiek een vraaggesprekje houdt met mij over het hoe en waarom van Hagaz!ne als lokale nieuwsbron online, wordt de aandacht wel erg getrokken door een verdwijntruc van Edwin. Zijn mobieltje is weg, terwijl hij het zojuist nog gebruikte.

Even het nummer bellen zegt Teun en je weet meteen waar het is. En warempel ergens onder het raam waar over de verwarming heen een bank is aangebracht, klinkt heel zielig het geluid van het verdwenen mobieltje.

een true Haagspraak story

Gaten in de ombouw, die als zitplaats dient, laten de warmte van de radiator moeiteloos door. Maar diezelfde gaten blijken zeker zo goed mobieltjes te kunnen verorberen. En zo gebeurt het dat plots niemand meer rond de stamtafel zit, maar ieder zo zijn ingenieuze voorstel doet voor het weer in handen krijgen van het tegenwoordig tot de standaarduitrusting van de moderne mens behorende attribuut. En dan hebben wij het nu niet over het type mobiel waar het hier om draait.

De espressobareigenaar vertoont opeens de kwaliteiten van een chirurg in een OK van het type Hagaziekenhuis. Bijna plankend duikt hij met schort en al onder de weggeschoven stamtafel richting cv ombouw om van daaruit slechts een arm achter zich omhoog te strekken met een vragende hand die “Scalp” lijkt te roepen. Meteen legt iemand van het OK-team er een dunne witte staaf in waarmee de espressochirurg het verdwenen attribuut tracht te motiveren uit zijn schuilplaats naar voren te komen. Maar dat is nou jammer; het mobiel van het type ‘vroegâh’ verplaatst zich nu naar een voor het OK-team onzichtbare locatie. De accuschroevendraaier moet eraan te pas komen om de cv-ombouw los te maken. Maar zoals met alle op batterij aangedreven gereedschappen laat ook deze bij de voorlaatste schroef het afweten. De accu zal aan het infuus moeten.

Een laatste poging met de witte staaf maar nu van bovenaf in het naar schatting tiende gat vanaf links is net voldoende voor de ultieme tik tegen het mobieltje. Een lichte zucht van opluchting bij de betrokken aanwezigen die toch wel met Edwin te doen hebben. Ook de gastinterviewers Tim en Sanne kunnen nu ongehinderd verder met hun broodje.

Ik zeg het, wat die Haagspraak auteurs/fotografen allemaal niet verzinnen om in de picture te komen …

zie ook de trailer van Het Verdwenen Mobiel

“Which room?”

20130316-130904.jpg

van dit soort bandjes word je vrolijk

Ik moet er niet aan denken onze warming-up van een week op Jamaica als standaard in Den Haag in te voeren. Vooral het vroege tijdstip van cocktails nuttigen in de SamSara Pool Bar is werkelijk tegen het surrealistische aan. Van 10 uur ’s ochtends tot 10 uur ’s avonds is het een lust die je thuis wel eens duur te staan kan komen. De Pina Colada with rum is zo verfrissend koel en smakelijk dat je al snel aan een tweede denkt. Voordat je er erg in hebt staat ook cocktail nummer twee alweer voor je neus. De eerste keer vraagt de barvrouw: “Which room?”, ten teken dat het bandje om mijn pols ook werkelijk het bewijs is dat ik in Samsara gelogeerd ben. “Room one o four”, is dan ook mijn antwoord. maar naarmate ons verblijf verstrijkt verwacht je die vraag niet meer toch? Nee, het blijkt dan ook de vraag te zijn: “With rum?”. Waarop ik dus braaf antwoord: “One o four!” Dat moet vreemd antwoord zijn op de vraag of je de Pinacolada met of zonder rum wenst. Een waarschuwing voor elke all-inclusivevakantieganger met een zwak voor cocktails: begin er niet aan want je bent eraan verslaafd voordat je er erg in hebt.
20130316-131327.jpg

het rustige Samsara terras was een prima keuze

Gelukkig is reggae niet onze stijl van muziek waardoor het verblijf in de bar drastisch wordt beperkt. Op Jamaica is werkelijk overal en altijd Bob Marley aanwezig. “Ya man”, is het stopwoordje van alle rasta’s. De Jamaicanen praten zelfs in het ritme en op de toonhoogte van reggae. “Ya man, get out of the sun man, you look like a lobster”, roept een rasta op Legends beach mij toe. Ya man wat wil je als je geen parasol kunt bemachtigen omdat iedereen je vóór is geweest.

20130314-215431.jpg

Met zijn zeventienen in een tienpersoons busje

Met de shuttle kunnen wij ‘gratis’ tussen SamSara en Legends worden vervoerd in een volgens mij tienpersoons busje. Nou ja, vervoerd … Je bent vrij om de chauffeur een dollar te tippen staat er op de sticker, dus het verplicht je tot niets. Daar blijkt de chauffeur anders over te denken want hij houdt je goed in de gaten of je wel betaalt en maakt ruzie als je weigert. De laatste keer dat wij meerijden, weet hij zeventien personen in zijn gedateerde vervoer te persen. En sommigen vragen al om twee zittingen per persoon.

echt leuke muziek

Nee, dan de steevast voorbij trekkende strandparade van hoeden- en pettenverkopers, bananentrosjes, ananassen en mango’s, kranten en natuurlijk de niet aflatende ya man reggae rasta’s die na drie nummers weer tien meter opschuiven om een volgende collecte in te zetten. Ya man. Jamaica is it for me, for the moment.
Ya man.

Straatbibliotheek

Die dekselse Gera toch! Zij van Haagsallerlei toont weer eens als eerste het grappige initiatief van de straatbibliotheek. En hoe kom ík daar nu weer achter? Tijdens de Opûh Koffie natuurlijk waar Roel Wijnants weer als gewoonlijk van alles op de hoogte is en mij daar graag over tipt.

20130207-115528.jpg

neem een boek, geef een boek

Lees er veel meer over op Haagsallerlei.nl

%d bloggers liken dit: