Dans la maison

Een van de openingsscènes van deze film bestaat uit een breedbeeld mozaïek waarin alle geüniformeerde leerlingen van een lyceum in willekeurige samenstelling in een flits voorbijkomen. Het mozaïek bevat steeds minder leerlingen, het beeld wordt steeds trager en de foto’s steeds groter, totdat er uiteindelijk slechts twee overblijven die – zo blijkt weldra – de hoofdpersonen zullen worden, naast de twee echtparen die de verbinding tussen beide leerlingen vormen.

Claude, een intelligente jongen van 16,  leeft alleen met zijn invalide vader. Zijn moeder is er vandoor gegaan toen hij negen was. Claude is een dromer. Zit soms op een bankje van een parkje dat omringd wordt door hele mooie huizen. Hij fantaseert hoe het zou zijn om als lid van zo’n familie in zo’n mooi huis te wonen. In zijn klas raakt hij bevriend met een jongen die in zo’n mooi huis woont. Toevallig is die jongen heel slecht in wiskunde en Claude juist heel goed. Ze besluiten om samen  huiswerk te maken. Op die manier dringt hij zichzelf zo’n mooi huis binnen. Hij schrijft hierover voor zijn leraar literatuur. Die raakt geboeid door goed geschreven enigszins voyeuristisch verhalen waarin Claude zijn huiswerkbezoeken beschrijft. “Wordt vervolgd” is steevast de slotzin.  Omdat zijn leraar schrijverstalenten vermoed geeft hij hem extra aandacht. Niet in het minst omdat hij, samen met zijn vrouw, benieuwd is naar het beloofde vervolg. Hoewel de opstellen uitsluitend bestemd zijn voor de leraar zelf laat hij ze ook aan zijn vrouw lezen en vraagt haar mening.
Het kinderloze echtpaar laat zich meeslepen door nieuwsgierigheid, puur voyeurisme zeg maar, uiteindelijk wordt dit hun ondergang.
Al met al krijgen we een mooi inkijkje in de privéwereld van het leraarsechtpaar, waarvan de vrouw een galerie heeft met moderne kunst die met opheffing bedreigd wordt. Ondanks de pornografische kunst die er op een bepaald moment staat tentoongesteld blijven kijkers en kopers weg. Deze tentoonstelling is haar strijd tegen de porno-industrie maar in feite zijn het gewoon opblaaspoppen uit een seksshop. Ook hangt er ergens een schilderij van penissen die met zijn vieren en hakenkruis vormen.  Als laatste redmiddel organiseert ze een tentoonstelling over moderne Chinese kunst. Stiekem heeft ze voor de vernissage ook de ouders van de vriend van Claude uitgenodigd, want over die mensen weet zij via de opstellen alles, ook intieme details, maar heeft ze nog nooit gezien en is nieuwsgierig.  De mening van de leraar over moderne kunst in het algemeen die hij gevraagd en ongevraagd ventileert is schitterend. Ik vermoed dat het ook de mening is van François Ozon, de regisseur.
Fictie en werkelijkheid lopen continu door elkaar. Is wat Claude schrijft de waarheid? Voice-overs verbinden fictie en werkelijkheid naadloos aan elkaar. De opstellen blijven komen en worden kritisch beoordeeld en soms zien we scenes opnieuw gespeeld maar dan waarin de opmerkingen van de leraar met terugwerkende kracht zijn verwerkt.
De leraar maakt schema’s hoe je een goed boek moet schrijven, je zou het ook filmscripts kunnen noemen. Er is een hoofdpersoon die een ideaal heeft, dat is altijd de basis. Onderweg naar dat ideaal komt de hoofdpersoon allerlei obstakels tegen die overwonnen moeten worden.
De ouders van zijn medeleerling zijn op hun manier ook een beetje sneu. De vader werkt hard terwijl zijn directeur er met de eer en de centen gaat strijken. (hij wordt later ook ontslagen). Zijn moeder studeerde binnenhuisarchitectuur maar is gestopt toen zij het kind kreeg. Later wil ze haar studie weer oppakken. Ze droomt nu van een nieuwe inrichting en verbouwing van haar huidige woning. Zo heeft iedereen zijn dromen.  De relatie tussen Claude en de moeder is af en toe een beetje broeierig. Ozon maakt gebruik van suggestieve symbolen, metaforen zo je wilt, zo laat hij de moeder, als ze samen met Claude, voor hun huis, op een bankje zit een appel eten. Nou dan weet je het wel.  Terwijl ook enige seksualiteit  gesuggereerd wordt tussen Claude en de galeriehoudster.  Claude weet op slinkse wijze ook het huis van zijn leraar binnen te dringen.
De galeriehoudster pakt op een bepaald moment haar koffers en vertrekt nadat haar man wordt ontslagen wegens fraude. Het hardwerkende echtpaar vertrekt naar China, want daar liggen goede toekomstkansen voor hardwerkende mensen.

Aan het einde van de film zitten Claude en zijn “professeur”, in de avondschemering, op een bankje van een “instituut” met uitzicht op een appartementsgebouw van circa 10 woningen breed,  en 4 lagen hoog waarin achter elk verlicht raam “dingen” gebeuren, mensen ruzie maken, elkaar liefhebben, verzorgd worden, feesten, verveeld naar de televisie liggen te hangen.  We zijn getuigen van een moord. Deze eind scene had voor mij véél langer mogen duren want er was nog zó veel te zien.
Elk “Maison” vertelt zijn eigen verhaal. De wereld zit vol mensen, vol dromen en vol verhalen.

zie filmhuis

Auteur: pieter musterd

Gepassioneerd fotograaf van alles wat los en vast zit. Ik probeer niet de werkelijkheid (wat dat dan ook is) te reproduceren maar mijn visie op de werkelijkheid. Brede culturele belangstelling en sinds kort ook Blogger voor Haagspraak.

12 gedachten over “Dans la maison”

  1. Los van het bovenstaande toch nog een aanvullend sfeerverslagje van mijn bezoek op zich. Het aantal bezoekers was niet groot, misschien zat een man of 30 in de zaal. Ik had mij knus genesteld op de achterste rij, in een hoekje naast het invalide-podium, Het viel mij op dat, nadat de film al begonnen was, er toch nog redelijk wat mensen binnenkwamen en in het donker een plaats probeerden te vinden. Uitgerekend naast mij kwam een jong stel zitten dat uitgebreid de tijd nam om zich van hun jassen te ontdoen. De film was al bezig. Zo, dat was dat, dacht ik opgelucht. Maar toen verscheen een grote tas op schoot waarin een grote zak knisper-eten zat verstopt. Vervelend want keetgeluiden leiden enorm af. Je wilt geen zogenaamd sleutelmoment missen, zeker niet in het begin van een film, als je nog moet binnenkomen in het verhaal of wat dan ook. Dan ligt het op het puntje van mijn tong om te vragen of ze zijn gekomen om te vreten of om naar de film te kijken. Maar dat geeft waarschijnlijk ook weer een hoop commotie dus dat doe je niet. Ik ben wel ergens anders gaan zitten. Plaats genoeg.

  2. “Fictie en werkelijkheid lopen continu door elkaar.”
    Aparte opmerking als het gaat om een film (100% fictie).
    Overigens, dat er niet echt een verband met Den Haag is lijkt me niet zo handig als je een Haags blog wilt maken.

      1. Cats heeft alle kenmerken van een Troll. Het zou hem sieren als hij eens een verhaaltje uit eigen koker zou aanbieden dat volgens hem past op een Haagsch Blog. Jawel. Let op de spelling Catske.

      2. Ha die Maurits, mooie naam, doet denken aan iemand die veel voor Den Haag betekend heeft. Maar een standbeeld vind je niet van hem.
        Doet me denken aan De Witt en Oldenbarnevelt, zij wel.
        Tussen hen in was het Groene Zoodje. Heb nooit begrepen waarom ik jou niet kon overtuigen van het feit, dat die naam slechts op de executieplaats (dat groene veldje op een ophoging) sloeg en zeker niet een oudere naam voor de Plaats was. De Plaats is één van de oudste plekken van Den Haag en heeft, voor zover wij weten, altijd zo geheten. Nu weer keten, of is het gesleten?

    1. Eens met Roel. Een kritische blik is altijd welkom.

      Ik kan me ook moeilijk voorstellen dat iemand deze site zo slecht vindt, dat hij elke keer weer terugkomt. Dat zou wel erg vreemd zijn.

      1. Natuurlijk moet je altijd open staan voor kritiek. Je kunt er je voordeel mee doen. Maar kritiek moet wel een beetje hout snijden, het moet ergens over gaan. En het zou heel fijn zijn als je weet uit welke hoek of deskundigheid deze kritiek geuit wordt. Daarom zal ik anonieme opmerkingen niet altijd even serieus nemen.

      2. Heb even op het internet rondgekeken bij de verschillende recensenten ze hebben het allemaal over “: het verschil tussen werkelijkheid en fictie “. dus daar kan vadertje Cats het meedoen. Maar film op zich is altijd fictie of het moet 100% docu zijn . maar om dat als punt aan te halen . kom op Cats je kunt beter . laat zien wat je wil en beter kan. ik plaats het wel voor je.

  3. Roel, wat recensenten zeggen interesseert geen biet.
    Maar als ze dat inderdaad gezegd hebben, dan maken ze dezelfde fout.
    Grote kans ook dat men elkaar napraat.
    Het wordt dan een ratjetoe van cliché’s en fictie.

    Best mogelijk dat ik eens van je aanbod gebruik ga maken.
    Het is een interessante mogelijkheid.

  4. Pieter, ik heb met plezier je recensie en je sfeertekening gelezen. Hoewel de film ook in Delft en Rotterdam draait is het een aansporing om in Den haag naar de bioscoop te gaan

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.