Le Tour de Tommy: Livarot – Fougières

Parijs is nog ver. Zeker als je Tommy heet: met zijn korte pootjes kan onze columnist niet bij de trappers. Sturen kan hij ook niet. Blaffen wel.

Ieder jaar gaan tienduizenden Nederlanders op vakantie naar Frankrijk. Alvorens te vertrekken binden ze thuis hun hond aan een boom. Al jaren is dit gedrag een doorn in het oog van de dierenbescherming. De redactie van Haagspraak maakte het dit jaar helemaal bont: ze namen hun hondje, mij, mee naar Frankrijk om me daar aan een boom vastgebonden achter te laten. En dan wilden ze ook nog eens dat ik de Tour ging verslaan.

Eén van de beesten die je hier in dit land als aan een boom gebonden hondje tegen kan komen is De Das. Dat is dan ook de bijnaam van de man die uit de provincie komt waar vandaag de Tour finisht: Bernard Hinault. Net als de andere Franse vijfvoudig tourwinnaar, Anquetil, die van zijn vrouw scheidde om met zijn schoondochter te trouwen, stond Hinault ook niet bekend om zijn sociale gedrag: zijn bijnaam dankte hij aan het feit dat hij altijd vooral aan zichzelf dacht. Gelukkig heb ik als verslaggever ‘de das’ dus nog niet hoeven interviewen.

De Bretonse etappe naar Fougières wordt een feestje voor de sprinters, die hier wel eens een laatste kans zouden hebben, voor ze de Champs-Elysees bereiken. De sprint loopt licht bergop, verwacht een wind die enigszins van achteren komt. Sprinters met power zijn hier in het voordeel. Denk aan Degenkolb, Sagan, Greipel, die al twee zeges binnen heeft. Mocht hij zijn treintje deze keer niet laten ontsporen zou u zelfs aan Cavendish kunnen denken. Ik durf het niet.

Woef.

Le Tour de Tommy

Parijs is nog ver. Zeker als je Tommy heet: met zijn korte pootjes kan onze columnist niet bij de trappers. Sturen kan hij ook niet. Blaffen wel.

Na het uitvallen van Tom Dumoulin vroeg de redactie van Haagspraak mij om de Nederlandse honneurs in de Tour de France waar te nemen. De redenatie was simpel: Gesink is een aardige jongen, maar we verwachten niets meer van hem. Ten Dam is een bikkel, maar hij bewijst dat iets te vaak nadat hij op de grond is gaan liggen. En Mollema? Tsja, ook geen Hagenees he? De opdracht is simpel: vanaf de zijlijn naar fietsers blaffen en af en toe mijn poot optillen.
Voor vandaag betekent dat dus commentaar vooraf over de etappe naar Le Havre, in Normandië, het land van Jacques Anquetil. ‘Monsieur Chrono’, overleden in 1980, was ook in het dagelijks leven een man van de klok. Hij kwam altijd op tijd aan. Was hij drie minuten te vroeg, aldus zijn weduwe, dan wachtte hij drie minuten bij de deur alvorens aan te bellen. Laten we hopen dat in de verwachte winderige rit vandaag het peloton zich in zijn nagedachtenis wel aan het tijdsschema zal houden. De rit van gisteren was sloom genoeg.
Tot slot mijn voorspelling: Peter Sagan. Cavendish kan u definitief afschrijven en de helling in de laatste kilometer zal Greipel neutraliseren. Aan Franse sprinters hoeft u al helemaal niet te denken: die waaien tot nog toe steevast weg.
Aan deze voorspelling kan u geen rechten ontlenen: ik ben immers een hond die niets van fietsen begrijpt. Vraag de redactie maar om een andere wielerverslaggever…

Woef.

%d bloggers liken dit: