Slechte chauffeurs kom je overal tegen, ook bij de politie. Onze vliegende reporter Interniek ontdekte deze ochtend bijvoorbeeld deze fout geparkeerde gepantserde wagen op het Buitenhof. Tussen 9 en 10 uur ’s ochtends trok deze veel bekijks. Vooral schoolkinderen stonden er lachend omheen.
De eigenaar van het voertuig was niet bereikbaar voor commentaar.
In april of mei attendeerde medeblogger Teun, een fanatiek tuinier, mij op Maartens Moestuin, een programma waarin Maarten ’t Hart de kijker meenam naar ‘de grootste luxe die een mens hebben kan’: de mogelijkheid om een aardappeltje uit eigen grond op te eten. Maarten ’t Hart leerde het tuinieren van zijn vader en grootvader.
Ik kan me herinneren dat mijn moeder, die op latere leeftijd een Havo-diploma Nederlands afrondde, ‘Een vlucht regenwulpen in huis’ haalde. Maar voor mijn gevoel was ’t Hart hierna jaren uit beeld als schrijver. Wie op de website van de actie ‘Nederland Leest’ kijkt, ziet echter dat hij al die tijd trouw ieder jaar nieuw werk uitbracht. Misschien is het dat anderen meer gepromoot zijn in het recente verleden.
De liefde voor de natuur zie je terugkomen in het werk van veel schrijvers. Een ander bekend voorbeeld is natuurlijk Jan Wolkers. Bij Maarten ’t Hart, gepromoveerd gedragsbioloog, kan het bijna niet anders dan dat dit thema herhaaldelijk terugkeert in zijn werk.
De hoofdpersoon van ‘Een vlucht regenwulpen’ heet Maarten. In het volgende filmpje vertelt de auteur over hem en over de autobiografische elementen uit het boek:
De actie ‘Nederland Leest’ duurt tot 1 december. Tot die tijjd kan het boek gratis verkregen worden bij de openbare bibliotheek. In de Centrale Bibliotheek in Den Haag kan je hiervoor naar de balie op de 2e verdieping lopen. Ik kon de keuze maken uit vier verschillende kleuren en heb de gele meegenomen. Voor 12,50 is een luxe editie verkrijgbaar in de boekhandel.
‘Een vlucht regenwulpen’ op de officiële site van de campagne ‘Nederland Leest’: http://www.nederlandleest.nl/Een_vlucht_regenwulpen.html
Online bespreking en discussietips op: http://www.deboekensalon.nl/nieuws/nederland-leest
Er zijn van die plekken die compleet onaangedaan blijken door de traditionele pietendiscussie die dit jaar weer eens ontbrand is rond de feestdagen. Bij een verjaardagsbezoek aan de Zilverstraat kwam ik hier achter.
Er liepen twee zwarte pieten rond. Enkele bewoners van het pand, vluchtelingen uit Irak, wilden graag met Piet op de foto. Racisme? Ja, daar weten zij inmiddels wel het éen en ander van, geïinstitutionaliseerd racisme ook. Maar het Sinterklaasfeest? Ik vermoed dat iemand wiens geboorteland in de brand staat wel andere zorgen heeft.
Ik zal het bij mijn volgende bezoek eens vragen.
Ongeveer 2500 mensen demonstreerden zaterdag 8 november op het Spuiplein in Den Haag tegen de wet langdurige zorg. Vakbond Abvakabo en FNV hoopten met 159.000 handtekeningen en deze demonstratie de Eerste Kamer te kunnen overtuigen om tegen het wetsvoorstel te stemmen. De petitie “Red de Zorg “, werd aan Eerste- en Tweede Kamerleden aangeboden.
Het kabinet wil dat ouderen en gehandicapten langer thuis blijven wonen, zodat ze een flink aantal instellingen kunnen sluiten. Ook in de thuiszorg wordt flink gesneden, waardoor de meest kwetsbare groepen hun zorg zien verminderen of zelfs verdwijnen. Daarnaast verliezen duizenden werknemers, die in deze sectoren werkzaam zijn hun baan als de plannen van het kabinet doorgaan.
Op het Spuiplein was iedereen enthousiast om hun stem te laten horen en aan de regering duidelijk te maken dat de maat vol is. Om 15.00 uur vertrok de stoet demonstranten vanaf het Spuiplein richting Malieveld. Onderweg werden leuzen gescandeerd en alles verliep ordelijk .
Enkele politici liepen vooraan mee tijdens de tocht. Zo zag ik Linda Voortman, Lilian Marijnissen, Emile Roemer, Renske Leijten en Ton Heerts hun steentje bijdragen.
Alle foto’s zijn gemaakt door Roel Wijnants. De hele serie staat op Facebook.
Overnemen van dit bericht alleen met schriftelijke toestemming van Haagspraak.
Afgelopen donderdag opende Suite Novotel Den Haag, het eerste long-stay hotel van dit nieuwe merk van Accor in Nederland. De opening werd groots aangepakt. Voor de gelegenheid had de hotelketen een paar directieleden meegenomen en de Haagse wethouder Stedelijke Economie weten te charteren. Namens Haagspraak woonden Edwin IJsman en Happy Hotelier de opening bij. Eerstgenoemde maakte gebruik van een aangeboden kamer en bracht er de nacht door.
Wie komen er nou op zo’n opening af? Als eerste natuurlijk de COO van Accor Hotels Benelux, Caro van Eekelen. En ook Karsten Klein, de Haagse wethouder stedelijke economie die we bij Haagspraak vooral kennen van zijn jaren ‘50-kapsel en de sluiting van vrijplaats De Vloek. Verder een bonte verzameling lokale en nationale pers, fashion- en lifestylebloggers, zichzelf uitnodigende partycrashers en personeel, heel veel personeel. Daar leek het tenminste op, aangezien het praktisch onmogelijk was om lang zonder drankje op de feestelijke vloer van de lobby te blijven.
Ik sprak een van de meisjes in zwart-witte kleding aan, Eva, 19 jaar oud, studente psychologie die een tussenjaar doet. Zij vertelde me dat ze vanuit Amsterdam hier speciaal voor de opening naartoe kwam, als medewerkster van een horecauitzendbureau. Ze vertrouwde me toe dat ze al wat op de grond had laten vallen. Mijn geruststellend bedoelde mededeling dat ze dan in het ergste geval ontslagen zou worden, iets dat prima te overleven is, kwam goed aan. In de loop van de avond zou ze me nog enkele malen aan mijn uitspraak herinneren, ondertussen links en rechts een hapje nemend van de chocolade die ik haar aanbevool.
Het eigenlijke personeel van het hotel bleek minder talrijk en gekleed in blauwgeruite overhemden, met buttons erop. Een deel van de tijd zaten ze gezamenlijk te genieten van het feestje aan de lange tafel in de ‘huiskamer’, zoals Suite Novotel de lobby noemt. Eén van hen, Shanna, las me de tekst van haar button voor en legde uit dat ze elke dag een andere kon pakken: “Net hoe je stemming is. Het helpt ook om een band te scheppen met de gasten.”
Ze legde me iets meer uit van het concept van het hotel. Zo is er 24/7 eten aanwezig. Er is geen eigen keuken, maar gasten kunnen zelf maaltijden opwarmen in hun suite. Op de vraag wat ze nou zelf deed binnen haar team, kreeg ik als antwoord: “Van alles wat, receptie, bar, ontbijt.”
De chocolade die ik Eva aanraadde bleek gemaakt door Remco Groenewold van Hop & Stork, die me met een big smile vertelde dat hij zelf de kleur van chocolade heeft. Zijn winkel werd niet, zoals ik verwachtte, platgelopen door vrouwen, maar trok ook redelijk wat mannen aan. “Vaak kopen ze juist ook chocola voor zichzelf”, vertrouwde hij me toe. Ik hoefde me nergens voor te schamen.
Zijn chocolade bevatte voor de gelegenheid ook Japanse theeblaadjes, die afkomstig waren van Kiona Malinka, een gepassioneerde jonge vrouw uit Bergen op Zoom. Als het nodig is gaat ze het Chinese platteland op om bij de theeboeren zelf haar thee te selecteren. “Dat levert heel specifieke smaken op,” legde ze uit. Zij was niet alleen op de opening om thee te serveren, maar trainde ook het personeel om het op de juiste manier te zetten. Het water mag niet te heet zijn, de juiste hoeveelheid moet afgewogen worden: “Geen thee zonder training.”
Hoewel ik zelf altijd zeg meer van de koffie te zijn en haar toevertrouwde alleen thee te drinken op doktersrecept, had haar verhaal mij toch te pakken. Na al de glazen wijn die me toegestopt waren, smaakte de thee me uitstekend.
Ondertussen had ik de mij aangeboden kamer al bezocht om er mijn spullen neer te leggen, in het gezelschap van Haagspraaks Happy Hotelier, die eerder dit jaar zijn eigen suitehotel aan de Laan van Meerdervoort verkocht. Hij vond de benaming ‘suite’ voor de kamer wat overdreven. Ik was zelf vooral tevreden over de ruime badkamer met ligbad en aparte douche. On-nederlands ruim. Het toilet had een eigen ruimte gekregen, zeer prettig. Het ligbad, dat iets korter was dan dat van mijn ouders (die het enkel gebruiken om de hond te wassen) liet ik die avond vollopen. Vanuit bad praatte ik mijn collega-bloggers van Haagspraak bij en beloofde ik hen een live verslag van het ontbijt de volgende ochtend.
Bij het ontbijt kwam ik vooral bloggers tegen, tevreden bloggers die met een jus d’orange en een bak koffie wat napraatten. In gesprek met het personeel vond ik Barteld, een ontspannen ogende man in een groene hoodie. Ik vroeg hem of hij ook iets voor het hotel deed.
“Ja, ik ben de directeur.”
Dat had ik nou niet verwacht. Toch een interessante plek, dit nieuwe hotel aan de Grote Marktstraat. Na een derde bak koffie, die ik pakte in de ijdele hoop dat ik niet door de regen naar huis hoefde te lopen, checkte ik uit en stapte tegenover de voordeur maar de tramtunnel in. Bij mijn eigen voordeur verliet ik de tram weer. Heerlijk, die luxe.
Haagspraak 