Lang Leve de Crisis!

Afbeelding

Met de crisis op zak gaan mensen creatiever met hun geld en spullen om. Grote doorverkoop sites als Marktplaats en Ebay zijn nog nooit zó gretig bezocht als de afgelopen jaren. Het is helemaal hip en camp om naar de Kringloop te gaan en zelfs de mensen met geld die voorheen alleen naar Antiek markten gingen lopen nu alle rommelmarkten af in de hoop een op een koopje. Inmiddels draait onze hele economie op zuinigheid en we zijn er trots op, blijkt.
Waar je vroeger met je moeder (of vader in mijn geval) een taart bakte om slechte toevoegingen als verwerkte suikers en E nummers uit te sluiten.
Tegenwoordig heeft de zelftaartenbakkelarei een hele cultstatus bereikt. Winkels vol met cakemix, taart vormen, cakecupjes, spatels, spuitzakken, bakblikken, schorten, ovenwanten en verdere benodigeheden om mooie taarten te bakken zijn ineens te koop. Zouden al die mensen die daarmee geld hopen te besparen vergeten zijn dat juist al die benodigheden om de baksels zelf te maken duurder zijn dan menig kant en klaar gekocht equise taartje bij de banketbakker?
Wij zelf snuffelen al jaren graag door de oude spulletjes van een ander. Niet omdat het geld waard zou zijn of omdat we geld willen besparen, maar omdat alles wat oud is ons fascineert. Mijn man en ik zijn op zoek naar ‘Spullen met een Verhaal’.
Zo hebben we van de week een klok gekocht die sinds 1921 niet meer gefabriceerd wordt.
Al zittend op de bank hoor ik de klok regelmatig en aanwezig tikken…dan neemt mijn fantasie me mee op sprookjestocht door de geschiedenis van deze klok.
De familie waar deze klok zou kunnen hebben gestaan….zo’n 90 jaar kan hebben gestaan. Ik zie een jong echtpaar deze klok krijgen van hun ouders voor hun trouwdag in de roaring ’20’s. In de jaren daarna maakt hij de man iedere ochtend wakker om aan het werk te gaan. Tijdens de oorlog gaf hij precies de spertijd aan met zijn mooie galmende gong. Waarna hij in de jaren ’50 wat waterschade opgelopen heeft en iemand met z’n stomme kop dacht de roest er af te kunnen schuren. In de jaren ’60 werd hij gehaat door de tieners voor wie de klok aangaf dat ze al lang thuis hadden moeten zijn na hun avondje Rock and Rollen. In de jaren ’70 brak een nieuwe tijd aan voor de klok. Hij werd vervangen en verhuisd naar de achterkamer, waar hij nog altijd boven de schoorsteenmatel de tijd bij probeerde te houden. Verhuist met kinderen en kleinkinderen mee na de dood van het echtpaar eindigde hij uiteindelijk na jaren van stilstaand en rustig genot op mijn niet werkende schoorsteenmantel.
En nu mag de klok weer een nieuw leven hebben hier bij ons in ons kleine huisje in het Bezuidenhout… want zoals het klokje thuis tikt, tikt het nergens>hè… ik voel ineens een sterke behoefte aan taartjesbakken opkomen.

Diefstal Mondriaans ternauwernood voorkomen – Harry Zevenbergen

mondriaan2
Vanochtend voor openingstijd heb ik even de sloten op de deuren van het Gemeentemuseum gecheckt en ook of alle ramen wel goed dicht zaten. De gebeurtenissen in de Rotterdamse Kunsthal verontrusten me. Ik wil deze week met mijn zoon naar het museum en dan wil ik daar niet aankomen, om vervolgens te moeten constateren dat alle Mondriaans weg zijn.
De sloten zagen er betrouwbaar uit, de ramen waren goed gesloten en na 3 minuten stonden er al twee bewakers achter me. Ze vroegen me waar we in Godsnaam mee bezig waren.
´Ik wilde even checken of de Mondriaans hier wel veilig hangen.´ Zij vatten mijn woorden echter anders op. ´Dus jij wilt de beelden van Mondriaan stelen.´
´Schilderijen` verbeterde ik. Dat zagen ze als een bekentenis. Soms heeft praten geen zin. Dat weerhoudt me er echter niet van het te doen. Maar met ieder woord dat ik zei raakte ik verder in de problemen.
´Zie ik er uit als een dief.´ De bewakers keken me aan. ´Ja eigenlijk wel.´ ´Maar hoe had ik die schilderijen, dan in Gods naam mee moeten nemen? Ik ben op de fiets. ´ ´Daar had u eerder aan moeten denken meneer, misschien had u de tram of de bus kunnen nemen.´ Ik bleef maar praten, legde uit dat de Mondriaan niet eens zomaar door de deur van de tram past. ´O dus dat heeft u wel allemaal uitgezocht.´ Ik stopte pas met praten toen de deur van de politiecel achter me dichtsloeg.
Stom als dichter moest ik toch weten, dat de interpretatie van het woord alles te maken heeft met intonatie, maatschappelijke context en nog een serie andere factoren. Misschien had het geholpen als ik me had geschoren voor ik op pad ging. Het gesprek met twee rechercheurs, de klassieke good en bad cop, duurde een paar uur. De conclusie was even positief als verontrustend. Ze stelden vast dat ik niet in staat mocht worden geacht om een schilderij te stelen, zelfs niet wanneer dat tegen de voordeur van het museum op me stond te wachten. Mijn neiging om deze vaststelling te betwisten, onderdrukte ik. Ik deed mijn veters in mijn schoenen, telde mijn geld na en maakte nog bijna een grapje over dat er 50 cent ontbrak en corruptie in het politiekorps. Voor het bureau Jan Hendrikstraat ademde ik een flinke teug vrijheid in.

Meer columns van Harry Zevenbergen op http://bankzitters.wordpress.com/

Van Landsbelang

Afbeelding

Sinds 2001 woonachtig in Den Haag heb ik al héél wat bouwputten meegemaakt binnen onze Mooie Stad Achter de Duinen.
Daar hadden we de Tramtunnel, de Nieuwe Passage, de nieuwe woningen aan het Hobbemaplein, het Muzenplein, de afbraak en opbouw bij de voormalige Zwarte Madonna, Buitenom met Vaillantplein, de volledige De La Reyweg, de Spuimarkt…om maar wat van de gigantische projecten van de afgelopen jaren te noemen.
Het lijkt wel alsof Den Haag altijd een bouwput is.
Nu begrijp ik dat Den Haag voor verandering staat, voor vooruitgang, voor vooruitstrevendheid.
Wij, als Den Haag, behuizen natuurlijk ook onze regering, wij zijn in feite het gezicht van onze regering voor heel Nederland. Zouden Den Haag én de Nederlandse regering zich realiseren het toch wel opvallend is dat het altijd zo’n rommeltje is in de stad?! Dat door die vooruitstrevendheden, die Den Haag op de kaart moeten krijgende projecten….en de mede daardoor geïrriteerde inwoners van Den Haag nogal grillig en afstandelijk overkomen op zijn bezoekers van buitenaf?
De vraag is, hoe komen wij over op al die Ambasades die Den Haag huisvest, op al die grote multinationals die voor landsbelang naar Den Haag komen, maar ook op de toeristen en belangrijker; onze eigen inwoners?!
Overal opbrekingen, geen duidelijke aanwijzingen hoe je weg te vervolgen als er iets veranderd is in de stad, vuilnis en bouwafval zwerft over straat. Door al die nieuwe hoge gebouwen waait het enorm in de kleine steegjes van onze stad. Ook dit alles staat naar mijn mening voor onze regering van die afgelopen 11 jaar. Zo snel als die enorme projecten uit de grond gestampt worden, zo vergankelijk zijn die nieuwe gebouwen ook weer. Die frisse wind waar onze regering het maar altijd over heeft is vaak verkillend, doet je vertwijfeld snakken naar warme chocolade melk voor de verwarming, thuis op de bank.
Als wij het gezicht zijn van onze samenleving, dan zou ik denken dat juist onze stad en regering eens zou stil moeten gaan staan op zo’n druk punt in Den Haag en om zich heen kijken….wat gebeurt er als er even geen bedrijvigheid is…dan is er plek om te groeien en te aarden. Juist dan kan een drukke stad, met al zijn verandwoordelijkheden, die 24uur per dag leeft ook daadwerkelijk gaan ademen, in plaats van krampachtig naar zuurstof happen tussen de bedrijvigheid door.

Een Koe op haagspraak?

Koe van Haagspraak

Waarom een koe als banier?

Om te beginnen vond ik deze koe afgelopen zomer tijdens een bezoek aan de Floriade.

Onlangs werd bekend dat over 10 jaar de Floriade niet binnen de driehoek Den Haag Leiden en Gouda zal komen, maar in Almere. Het zij ze gegund, maar in mijn ogen is het wederom een gemiste kans voor de Gemeente Den Haag. Nota Bene: Wie won de slag? Adri Duyvenstijn, tegenwoordig wethouder van Almere en niet onbekend in Den Haag. Hij pakte de koe wel bij de horens!

Ik wilde dat even vastleggen in een post hier. De koe was daarvoor een reminder.

En verder?

Haagspraak moest niet alleen op korte termijn een nieuwe naam verzinnen, maar ook een blog optuigen en een banier erop zetten. Dan kun je een prachtig Haagsch plaatje of aansprekend Haagsch vergezicht nemen of zelfs een logo ontwerpen, maar daar gaat het niet om, volgens mij. Dat kun je altijd nog doen als je je weg een beetje hebt gevonden.

De koe is voor mij ook de kapstok om antwoorden te vinden op de vraag wat we met haagspraak beogen. Deze koe is heerlijk maf. Zij bekijkt het leven door een roze bril. En zij valt op. Tenslotte geeft zij aanleiding tot gesprek.

Zij is spraakmakend.

Met haagspraak beogen we Spraakmakend te zijn, toch?

In mijn ogen is dat op een positieve, humoristische en graag eigenzinnige wijze antwoorden geven op vragen als:

  • Waarom vind ik het leuk om in Den Haag te wonen?
  • Wat voor leuke mensen wonen en werken er in Den Haag?
  • Wat zijn er voor leuke dingen te doen in Den Haag?
  • Wat maakt Den Haag anders?
  • Wat zijn gespreksonderwerpen van de Hagenaar buiten het obligate ADO?
  • Waar staat Den Haag voor?
  • Wat betekent Den Haag voor U, voor mij, voor ons?
  • Hoe kijken de in Den Haag wonende en werkende buitenlanders tegen Den haag aan?
  • Den Haag “Culturele hoofdstad” of “Stad van het recht” of “Stad van de Vrede”? Maakt het dat waar?
  • Vanuit Den Haag wordt Nederland bestuurd, hoe vind haagspraak dat die bestuurders dat doen?

Ik kan nog wel 10 van die vragen bedenken.
En ik hoop hier ook vele mooie foto’s uitgelicht te mogen zien die onze fotografen keer op keer produceren.

Mag de Koe eraf?

Van mij wel! Natuurlijk! Ik heb het niet alleen voor het zeggen. Maar kom dan ook met een andere mooie banier die het haagspraak eigenzinnige goed uitbeeld.

Het woord is aan U!
Wat verwacht u van haagspraak?