Communiceren blijft moeilijk …

Op de warmste dag van het jaar (tot nu toe!) hebben communicatoren het nog drukker dan anders. De reden is het onverwachte effect van berichtgeving op het internet over activiteiten en maatregelen.

Als in Utrecht een compleet prostitutieschip sluit, waaieren de dames uit naar de roze buurten van andere grote steden om daar hun lichte zeden tegen te lage prijzen te praktiseren waaronder Den Haag. Zelfs stripfiguur John in de AD Haagsche Courant waagt een wipje voor tien euro. Goh wie had dat nou gedacht?!? Nu lopen er dus sekswerkers in die buurten te stickeren over de minimum prijs die echt geen tien euro kan zijn en dat er achter de Haagse ramen alleen mét gevreeën wordt.

20130802-114924.jpg

let op: kleinschalig evenement, niemand wordt opgeroepen, het duurt maar even

Of die meer dan enthousiaste oproep in de media voor het watergevecht op het strand van Scheveningen. Honderdduizend waterballonnen, Supersoakers en waterpistolen liggen klaar bij het nu niet te noemen strandpaviljoen. Want ook hier schiet de berichtgeving de verkeerde kant op. Zo heeft Lipton Ice Tea het niet bedoeld. Meteen erachteraan volgt een anti-persbericht met opmerkingen als ‘kleinschalig evenement’, ‘niemand wordt opgeroepen’, ‘het duurt maar even’ en zo meer. Lees het zelf maar op denhaag.org. Hou je hoofd koel is zeker in de media van groot belang.

Het mandje

Ap is onze grote vriend. Dagelijks doen wij bij hem onze boodschappen. Het is crisis, veel mensen hebben het niet breed en letten op de kleintjes. Dus komen wij er graag. Hij heeft vriendelijk personeel. Als je vraagt waar een product ligt, lopen zij helemaal mee naar het juiste schap. Wij kunnen er veilig winkelen, want overal hangen camera’s en hoeven niet bang te zijn, dat wij in zijn toko onze portemonnee kwijtraken.

Volgens oud kruideniersgebruik, biedt Ap de mogelijkheid om een winkelwagen of mandje te gebruiken, om de vele aangekochte boodschappen tijdens onze droomreis door consumptieland te kunnen vervoeren.

Behalve in de Weimarstraat. Filiaalmanager Herbert is van mening, de door zijn baas, ons opgelegde huisregel om altijd een mandje te moeten pakken en mee te dragen strikt na te komen. Zo kan het voorkomen dat een dagelijkse kasspekker, die enkel even binnenwipt voor een pakje vanillesuiker, door een lange bewaker in een soort politiepak, gesommeerd wordt toch een mandje te gebruiken.

“Daar doe ik niet aan mee, daar heb ik geen zin in”, meld ik de breedgeschouderde. “Ik kom enkel een klein product halen. Weet u ook waar de vanillesuiker staat?” Zonder enige kennis van de inhoud van zijn te bewaken winkel, roept hij bovengenoemde manager er bij. “Dat is een huisregel mijnheer, daar moet u zich aan houden.”

Ik kom hier vrijwel iedere dag en mensen pakken enkel een mandje als zij deze nodig hebben. Vandaag niet. Iedereen moet aan het mandje. Zo gaat een goedlopende zaak niet met zijn klanten om. Dit is geen klantvriendelijkheid meer, dit is schofferende intimidatie. Ik heb er schoon genoeg van.

“De politiek maakt en rechters toetsen wetten en regels. Weet u ook waar de vanillesuiker staat? Zal ik u mijn kaartje geven?”, vraag ik hem, “ik ben verslaggever van Haagspraak en mag ik u bedanken voor een mooi artikel, wat is ook al weer uw naam?”

Hij bedekt snel met zijn hand, de op zijn borst en waarschijnlijk wegens bewezen diensten, uitermate grote naamkaart. “U kunt contact opnemen met Albert Heijn media”. Ik meld hem dat ik ook zonder hun hulp een artikel kan schrijven.

Ik loop Ap’s zijn zaak uit, houdt het klapdeurtje open voor een consument in een invalidenwagen en wordt achternagelopen door een zichtbaar geschrokken manager, die eist dat ik mijn kaartje geef.

“Nee, mijnheer, die krijgt u niet, dat is veel te zwaar om te mee te nemen en daar heeft u dan toch echt een mandje of winkelwagen voor nodig.”

Ik kom er nooit meer.

Zomergast: Hans Teeuwen

Zomergast: Hans TeeuwenPresentator Wilfried de Jong

Zondagavond 28 juli 2013. VPRO Zomergasten
Ik doe er altijd wat langer over om mijn mening te vormen dan menig twitteraar die tijdens de uitzending al massaal van zich liet horen.
Om te beginnen vind ik het concept van Zomergasten een verademing in vergelijking met de gangbare programmering van willekeurig welke TV-avond en omroep dan ook. Ik heb hem helemaal uitgezeten. Het snookeritem was voor mij het moment voor de plas, een hapje en een drankje. De boog kan niet altijd gespannen staan. De blaas ook niet.
Bij Hans Teeuwen heb ik geen nieuwe dingen kunnen ontdekken. Als kunstenaar zou je mogen verwachten dat hij zichzelf blijft vernieuwen, als artiest verwacht je dat hij zijn kunstje professioneel laat zien. Dat laatste was het geval. Het was een Hans Teeuwen one-man-show waarin hem het platform werd geboden zijn onwrikbare standpunten nogmaals te presenteren. Mijn waardering voor Hans Teeuwen is niet gegroeid, integendeel. Hij staat stil en stilstand is achteruitgang.
De uitzending begon, na de introductie, met een heel erg tuttig filmpje van twee synchroon tapdansende mannen, begin 50er jaren schat ik. Kom daar nu nog maar eens om. Hierom heb ik wel dubbel gelegen. Zijn keuzefilm, iets over de pornoindustrie in LA, heb ik laten schieten.
Eigenlijk zou Zomergasten geen bekende Nederlanders moeten uitnodigen. We weten al veel te veel (vaak meer dan we willen weten) van ze en zij weten te vaak hoe ze een uitzending naar eigen hand kunnen zetten zodat elke verrassing bij voorbaat onmogelijk lijkt. Er zijn genoeg interessante onbekende Nederlanders, kunstenaars, wetenschappers, “paradijsvogels”, die in de luwte van de media met hele boeiende dingen bezig zijn. Gelukkig komen die deze zomer ook nog aan bod.

Eindoordeel: een voldoende, maar meer dan een 6+ is het niet geworden.

Ik las ergens op internet in een commentaar dat deze eerste Zomergast nog niet op rolletjes liep. Zomergasten hoort nooit op rolletjes te lopen, dus dat beschouw ik als een compliment voor Wilfried de Jong.

Bij uitzending gemist is de hele uitzending nog terug te zien.
Ik weet niet hoe lang dit tot de mogelijkheden behoort.

Bouwen op elkaar als prijsvraag

Interniek's avatars t a d s f l i t s e n - digitaal geweten van een stad

20130728-142836.jpg

hoogbouw in het brein van onze wethouder bouwen en slopen

De kinderlijke afbeelding van het idee bouwen op elkaar van Maarniks Norder geeft aan dat deze wethouder van bouwen en slopen echt de weg kwijt is. Zijn ‘unieke’ idee appartementen op elkaar te stapelen van minimaal dertig meter hoog, grenst aan het waanzinnige. En kijk wie de onafhankelijke jury bestiert: senator Adri Duivesteijn. Hee, is hij weer terug uit Almere? Kennen wij hem niet als opdrachtgever van de bouw van de Zwarte Madonna? En was hij ergens te vinden toen dit sociale woningbouwproject na amper twintig jaar al moest worden afgebroken omdat het niet paste tussen de megalomane bouwsels van partijgenoten?

Hoe zien deze regenteske bestuurders dit stapelidee niet als stapelgek te beschouwen? Stel je voor dat je als eerste stapelaar je bouwsel neerzet. Moet je dan niet weten hoeveel en hoe hoog de volgende stapelbouwers aan de gang gaan?…

View original post 75 woorden meer