Haagspraak

Lex Uiting is dood. En zijn vrienden willen hem zelf begraven. Mag dat? Op uitzending gemist kijk ik één van de nieuwere afleveringen van het journalistieke programma Rambam. Om erachter te komen hoeveel een uitvaartverzekering uitkeert en wat een uitvaart kost, doet Lex alsof hij is gestorven en gaat de rest van de jonge opgetogen programmamakers undercover op onderzoek uit.

In eerste instantie levert het Rambam-onderzoek niet veel bijzonders op: de verzekering keert niet genoeg uit om de kosten te dekken, de koffie en cake gaan twintig maal over de kop en zelf begraven mag niet. Kortom, de dode wordt aan alle kanten genaaid, maar niets nieuws onder de zoden.

Maar dan introduceert Rambam de doe-het-zelf begrafenis. Nee, zelf begraven, dát mag niet. Maar de begrafenisondernemer, de ‘middle man’ mag je wel uitschakelen. Ik vind het wel iets romantisch hebben, op een lugubere manier. Iedereen heeft wel een groep goede vrienden waarmee een pact te sluiten valt. De klusser van de groep knutselt de kist, voor lijkvervoer huur je een busje bij de lokale variant van Stuur Autoverhuur en de dienst kan wel gewoon bij iemand thuis. Een soort van kerstdiner, maar ietwat grimmig in de sfeer. Psychologen zullen uitwijzen dat het goed is voor het rouwproces om met zijn allen lekker bezig te zijn en het drukt de kosten. Iedereen blij.

De doe-het-zelf uitvaart lijkt voor mijzelf in ieder geval een goed alternatief. Door mijn eigen nalatigheid heb ik al jarenlang geen uitvaartverzekering. Als mijn ouders op bezoek komen nemen ze vaak een doos vol nostalgische kinderspeeltjes en aan mij geadresseerde post van tien jaar geleden mee waar ze helaas geen plek meer voor kunnen vinden in hun vrijstaande vierslaapkamerboerderij. Ik stel me voor dat mijn uitvaartverzekering op een soortgelijke manier sneuvelde bij gebrek aan plek in hun administratie. Nu wil ik graag mijn lichaam doneren aan de wetenschap, maar ze hoeven me niet. De wetenschap heeft al genoeg toekomstige lijken in de wachtstand om nog jarenlang lustig op voort te experimenteren. Dus, lieve vrienden, het wordt tijd voor plan B.

Maar, niet irrelevant, wat doe je als je de ‘last man standing’ bent? Voor mensen met overleden dan wel nalatige vrienden en familie kunnen we een online platform oprichten. Tegenwoordig ontstaan overal community gebaseerde initiatieven, van het ruilen van ongedragen kleding tot het koken en uitdelen van weggegooid voedsel. Best gek dat er nog geen Facebook-groep voor de laatste vaarwel is. Onder een pakkende naam als ‘Light my fire’ komt dat volgens mij best van de grond.

 
Brenda Hijmans