Als je fotografeert heb je niet direct het verhaal door dat je door je lens ziet.
Toen de blije man met gastank op zijn Puch aan kwam dacht ik: “Modern, Puch op propaan”.
Ik was vrij vroeg en zag de dame van de soep uit een auto stappen met op het dak een tafeltje, en een vriendin begroeten. Ik hoorde haar zeggen “Nou dat was nog een hele klus. Er waren een paar zieken en ik heb bijna alles alleen moeten doen” Helemaal niet wetend waar het over ging: Totdat ik de volgende foto maakte:
Achter de massa rijders en toekijkers stond tegen de wand van de patattent – een beetje uit de wind – een tafeltje met daarbovenop twee gas comforts die gas kregen van de op de Puch gebonden gastank. Heel praktisch. De dames schepten uit twee majestueuze pannen een geweldige zelfgemaakte erwtensoep. Dat ie geweldig was kon ik zo zien. Helaas had ik mijn handen vol aan mijn kamera’s, dus heb ik er helaas niet van kunnen proeven.
Geweldig en aangeboden door de club! Nix effe een paar euri uit de zak laten trekken met die Kâhwe Klâhwe…
Toen het tijd was om te vertrekken was er geen politie begeleiding, zoals een paar jaar ervoor bij vertrek vanaf het Zwarte Pad wel het geval was. Een van de aanwezigen die wat beter ingevoerd is dan ik, legde me uit dat de club voor die begeleiding en de vergunning 2.500 euro moest betalen aan de Gemeente Den Haag. “Als we niet in een optocht rijden hebben we die vergunning niet nodig en kunnen we het geld beter besteden aan gratisch bier tijdens de Puch Nach.”
Later werd het soeptafeltje weer omgekeerd op het dak van het autootje gezet.
Daar word ik nou warm van!
Haagspraak 